<![CDATA[تالار میدوری - عمومی]]> http://www.midorinco.ir/ Sat, 18 Apr 2026 12:59:49 +0000 MyBB <![CDATA[تقویم سال 1399]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=1715 Thu, 27 Feb 2020 07:53:27 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=1715 تقویم سال 1399
سالنامه ی 1399 را تقدیم میکنم برای دوستان امیدوارم سال خوبی در پیش رو داشته باشید در این سالنامه جشن های ایرانیان مشخص شده است و بیشتر حال و هوای اوستایی دارد.


picture




picture



Calendar_1399.pdf.html
 ارسال کننده فايل download
 نوع فايل .html
 اندازه 5.53 MB
 دفعات دانلود 413 بار
 گيرنده(های) فايل
 زمان آخرین دانلود 1774921557
 یک سخنِ ناب

]]> تقویم سال 1399
سالنامه ی 1399 را تقدیم میکنم برای دوستان امیدوارم سال خوبی در پیش رو داشته باشید در این سالنامه جشن های ایرانیان مشخص شده است و بیشتر حال و هوای اوستایی دارد.


picture




picture



Calendar_1399.pdf.html
 ارسال کننده فايل download
 نوع فايل .html
 اندازه 5.53 MB
 دفعات دانلود 413 بار
 گيرنده(های) فايل
 زمان آخرین دانلود 1774921557
 یک سخنِ ناب

]]> <![CDATA[واژه های پارسی هیچگاه نمی شکنند]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=1449 Sun, 23 Nov 2014 12:14:17 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=1449 واژه های پارسی هیچگاه نمی شکنند از ویژگی های زبان های آریایی، بویژه زبان پارسی که پایه ی ساختار آنها بر پیشوندها و پسوندها استوار است، یکی هم این است که در زبان ما ، واژه ها در هر حالتی ، چه کننده (فاعلی) چه شنونده (مفعولی) چه جمع و چه دیگر ساختارهای دستوری ، هرگز ریخت خود را دگرگون نمی کنند.
برای نمونه: «کار واژه ی رفتن» را می نگریم . ریشه ی این کار واژه ‌«رفت‌» است.
در ساخت شنونده (مفعولی) تنها یک «ه» بدنبال آن می آ ید. (رفت + ه) = (رفته) می شود.
در ساخت کاربهره (حاصل مصدر) تنها یک «ار» بدنبال آن می آ ید «رفت + ار» = رفتار.
در ساخت گذشته پیوسته (ماضی استمراری) یک پیشوند «می‌» در آغاز آن و یک پسوند «م» یا «ی» یا «یم‌» یا «ید» و یا «ند» بدنبالش می آید و می شود:

می + رفت + م» = می رفتم
یا : «می + رفت + ید» = می رفتید
و یا : ‌«می رفت + یم‌» = می رفتیم

می بییم که به ریخت واژه ی ‌«رفت» هرگز دست نمی خورد.
درباره ی دیگر واژه ها نیز چنین است . برای نمونه : جمع ‌«بزرگ‌» می شود: بزرگان (یا بزرگ ها) . یا صفت نسبی «کران» می شود «کرانه‌» یا حالت قید ‌«مرد» می شود«مردانه‌».
این شیوه برای کسانی که زبان پارسی زبان مادری شان نیست ، آموزش این زبان را بسیار ساده و آسان می کند.
در جایی که در زبان تازی ، واژه ها در حالت های دستوری خرد می شوند و می شکنند و روش و شیوه ی یگانه ای هم ندارند که کسانی بخواهند زبان تازی را فرا بگیرند آن یک روش را بیاموزند وبکار برند.

برای نمونه
رجل = مرد و به هنگامی که آن را جمع می بندند واژه ی‌ «رجل‌» می شکند و در میانش یک «الف» می گذارند ‌«رجا‌ل» را می سازند به معنای‌ «مردان»
و یا جمع «قو‌م» می شود ‌«الف + قو + الف + م‌» = اقوام!!
و یا جمع ‌«جاهل» میشود «ج + ه + ال» = جهال
و یا جمع ‌«احمق‌» می شود ‌«حم + ق + ا‌» = حمقا !!
و یا جمع «فقیه‌» می شود «فق + ه + ا‌» = فقها

و این روش های نابهنجار است که آموزش این زبان و فراگیری دستور آن را بسی دشوار می کند.
بدبختانه از دویست - سیسد سال پیش به اینسوی با دست اندازی گروهی از تازی پردازان و نویسندگانی که به هیچ روی از شیوه ی دستوری زبان پارسی بویی نبرده بودند و نمی دانستند که آیا واژه ای را که بکار می برند ریشه پارسی دارد یا تازی. (و یا می دانستند و خودسرانه آنها را به روش تازیان جمع می بستند) ، روش استوار و ساده ی دستور زبان پارسی را رهاکردند ، درهم ریختگی و آشفتگی سختی در زبان ما پدید آمد و بسیاری از واژه های پارسی به شیوه تازیان جمع بسته شد بی آنکه بدانند در زبان ما ، واژه ها نمی شکنند . تنها پیشوندها یا پسوندهایی افزوده می شود و در چهارچوب های ویژه ی دستوری جای می گیرند.
ما بارها و بارها درگفتار و نوشتار برخی از نویسندگان و گویندگان به واژه های نادرست: ‌«میادین. فرامین. اساتید. دراویش. بساتین! دواوین. دفاتر. امهار. افاغنه. ارامنه. الوار. اکراد. سلاجقه. و... و...‌» برمی خوریم که هیچ یک از آنها در چهارچوب راستین خود جمع بسته نشده اند زیرا نزدیک به همه ی این واژه ها پارسی است و یکی - دو تای آن نیز «ترکی» یا «یونانی» است و نباید به شیوه ی تازیان جمع بسته شوند.


picture


میدان
این واژه ریشه ی پهلوی ساسانی دارد و در آن زبان (پارسی میانی) همین گونه که امروز گفته می شود ‌«میدان» گفته می شد. از این واژه ، ساخت های : به میدان آمدن، میدان یافتن، میدان دادن، میدان دار و میدانگاه پدید آمده است.

خاقانی می گوید:
بالای هفت خیمه ی فیروزه دان , زقدر
میدانگهی که هست در آن عسکر سخاش

یا از «ضیاء اصفهانی» می خوانیم:
کپنگ پوشان میدانی
درکمین تواند میدانی؟


پارسی گویان نا آگاه بجای آنکه جمع آن را «میدان ها» بگویند و بنویسند ، واژه ناهنجار «میادین» را بکار می برند.

استاد
در همین کتاب یکی - دوبار دیگر نوشتم که واژه ‌ «استاد‌» پارسی است و در زبان پهلوی ساسانی ‌«استات» یا ‌«استاذ‌» و یا ‌«استاد» گفته می شد.
و صفتی است که بیشتر بجا‌ی «نام‌» می نشیند و به کسی که چیزی را بیاموزد و یا کسی که چیزی را به نیکویی بداند گفته می شود.
به بالاترین جایگاه آموزندگی که ‌«استادی دانشگاه‌» است ، گفته می شود . بر این پایه معنای: نیک داننده، دانا و پیشوا را می دهد.
تازیان این واژه را از ما گرفته و از آن جمع شکسته ی «اساتید» را پدید آورده اند و گروهی از پارسی زبانان نا آ گاه نیز به شیوه ی تازیان، آن را بکار می برند.

فرمان
در زبان پارسی میانی (پهلوی ساسانی) به دستوری که از سوی رهبری داده می شد «فرمان‌» می گفتند و ما امروز نیز درست به همان گونه آن را بکار می بریم و ‌«غربالک خودروها‌» را نیز «فرمان» می گوییم زیرا این ‌«غربالک» خودروها را رهبری می کند، به گفته دیگر به خودرو فرمان می دهد. جمع آن ‌«فرمان ها‌» است، نه ‌«فرامین!!‌»

درویش
معنا کردن واژه ی ‌«درویش‌» کاری بیهوده است زیرا همگان می دانند که این واژه چندین معنا دارد که از آن میان «بینوا. تهیدست. گوشه نشین. از جهان بریده. وارسته و ساده است.» ولی چیزی که در اینجا می باید گفت آن است که واژدی ‌«درویش» پارسی است و حتا در زبان پارسی باستان بکارمی رفته و در زبان پارسی میانی به آن «دَریوش» می گفتندکه همه ی معناهای یاد شده در بالا را در برمی گرفت و شاخه های ‌«درویژه . درویزه . دریوزه . دری یوش . درغویش و درویش‌» همه از یک ریشه هستند . حتا برخی از واژه شناسان برآنند که ‌«داریوش‌» دگرگون شده ی ریخت ‌«دری یوش» است .
بر این پایه نمی باید آن را به شیوه ی تازیان ‌«دراویش» گفت.

دفتر
این واژه از ریشه ‌ «دیپتِرا» (یا دیفترا)ی یونانی گرفته شده است و در آن زبان ، معنای‌ «پوست» را می دهد و چون در دوران کهن ، نویسندگان بر روی پوست می نوشتند و سپس آنها را دسته می کردند و بر روی هم می نهادند، از آن پس به این ‌«گردآمده‌» دیفترا یا ‌«پوست» می گفتند و رفته رفته هرکتاب یا نوشته ای ر‌ «دیفترا» می گفتندکه اندک اندک به «دفتر‌» دگرگون شد.
نویسنده بر آن است که درست است که واژه ی ‌«دفتر» از زبان یونانی به زبان ما آمده است ولی ریشه ی پارسی دارد.
زیرا در زبان پهلوی کهن (اوستایی) به ‌«نوشتن‌» و «نوشته» «دیپی» می گفتند.
و به دسته ای از نوشته های روی هم «دیپی تِرا» گفته می شدکه این واژه از زبان ما به زبان یونانی رفت و ‌«دیپترا» یا ‌«دیفترا‌» گفته شد، دوباره به گونه ی واژه ی «دفتر‌» به زبان ما بازگشت.
اکنون اگر تازیان آن را از ما یا از یونانیان گرفته و جمع شکسته «دفاتر!!» را ساخته اند، ما را چه کار؟
بارها در همین کتاب آمده که هرگاه ، هر واژه ای از هر زبانی به هر زبان دیگر برود، می باید از روش های دستوری هان زبان پیروی کند و واژه ی «دفتر» را نیز باید با بکار بردن‌ دفترها، گفت و نوشت نه ‌«دفاتر» .

مُهر
استاد محمد معین در برگ ٤٤٦3 فرهنگ خود می نویسد:
جمع‌ «مُهر» به طرز عربی ‌«اَمهار» و اشتقاق اسم مفعول از آن یعنی ‌«مَمهور‌» از اغلاط ...
مشهور است ...
باید دانست که واژه ی ‌«مُهر» پارسی است که این واژه را نیز تازیان همانند سدها
واژه ی دیگر از پارسی گرفته و گذشته از آنکه جمع «اَمهار‌» و اسم مفعول ‌«مَمهور‌» از آن ساخته اند، حتا از آن کار واژه «مصدر» نیز ساخته و بارها در نوشته های آنها به ساخت‌ «مُهر الکتاب!» و یا ‌«مَمهور!‌» برمی خوریم ولی ما پارسی نویسان نمی باید این واژه ی پارسی را به شیوه ی تازی بکار ببریم.

بوستان
بوستان یک ساخت پارسی است که از «بو + ستان» ساخته شده و معنای جایگاهی را می دهدکه در آن، بوی گل وگیاه فراوان بوییده می شود.
بر این پایه، این واژه خود فریاد می زند که پارسی است ولی باز هم گروهی دانشمندنما و نویسنده ی نا آگاه ، آن را به روش تازیان و با شناسنامه ی تازی در نوشته ها وگفته های خود، به گونه ی «بساتین‌» بکار برده اند.

دیوان
این واژه نیز از ریشه پهلوی باستان «دیپی» به معنای ‌«نوشتن‌» آمده است و در زبان پارسی میانی (پهلوی ساسانی) به گونه ی «دیپ وان» یا «دیوان» یا «دِوان» (هتراز «نشان‌») گفته می شد و به جایی که در آن بسیار نویسند، مانند: ‌«دفترخانه ها. دادگاه ها. سازمان های دارایی وکشوری‌ « گفته می شد همچنین به دفتر و نوشته ی شاعران نیز گفته می شود.
این واژه ی پارسی را نیز به روش نادرست تازی گرایانه جمع بسته «دواوین !!‌» می گویند و می نویسند و این روش نادرست را درباره دیگر واژه ها پارسی بکار بسته، و
«کُرد» را «اکراد»
«لُر» را «الوار»
«افغانان» را «افاغنه»
«ارمن هآ» را «ارامنه»
«سلجوقیان» را «سلاجقه» می گویند و می نویسند.

برگرفته از کتاب : در ژرفای واژه ها اثر دکتر ناصر انقطاع]]> واژه های پارسی هیچگاه نمی شکنند از ویژگی های زبان های آریایی، بویژه زبان پارسی که پایه ی ساختار آنها بر پیشوندها و پسوندها استوار است، یکی هم این است که در زبان ما ، واژه ها در هر حالتی ، چه کننده (فاعلی) چه شنونده (مفعولی) چه جمع و چه دیگر ساختارهای دستوری ، هرگز ریخت خود را دگرگون نمی کنند.
برای نمونه: «کار واژه ی رفتن» را می نگریم . ریشه ی این کار واژه ‌«رفت‌» است.
در ساخت شنونده (مفعولی) تنها یک «ه» بدنبال آن می آ ید. (رفت + ه) = (رفته) می شود.
در ساخت کاربهره (حاصل مصدر) تنها یک «ار» بدنبال آن می آ ید «رفت + ار» = رفتار.
در ساخت گذشته پیوسته (ماضی استمراری) یک پیشوند «می‌» در آغاز آن و یک پسوند «م» یا «ی» یا «یم‌» یا «ید» و یا «ند» بدنبالش می آید و می شود:

می + رفت + م» = می رفتم
یا : «می + رفت + ید» = می رفتید
و یا : ‌«می رفت + یم‌» = می رفتیم

می بییم که به ریخت واژه ی ‌«رفت» هرگز دست نمی خورد.
درباره ی دیگر واژه ها نیز چنین است . برای نمونه : جمع ‌«بزرگ‌» می شود: بزرگان (یا بزرگ ها) . یا صفت نسبی «کران» می شود «کرانه‌» یا حالت قید ‌«مرد» می شود«مردانه‌».
این شیوه برای کسانی که زبان پارسی زبان مادری شان نیست ، آموزش این زبان را بسیار ساده و آسان می کند.
در جایی که در زبان تازی ، واژه ها در حالت های دستوری خرد می شوند و می شکنند و روش و شیوه ی یگانه ای هم ندارند که کسانی بخواهند زبان تازی را فرا بگیرند آن یک روش را بیاموزند وبکار برند.

برای نمونه
رجل = مرد و به هنگامی که آن را جمع می بندند واژه ی‌ «رجل‌» می شکند و در میانش یک «الف» می گذارند ‌«رجا‌ل» را می سازند به معنای‌ «مردان»
و یا جمع «قو‌م» می شود ‌«الف + قو + الف + م‌» = اقوام!!
و یا جمع ‌«جاهل» میشود «ج + ه + ال» = جهال
و یا جمع ‌«احمق‌» می شود ‌«حم + ق + ا‌» = حمقا !!
و یا جمع «فقیه‌» می شود «فق + ه + ا‌» = فقها

و این روش های نابهنجار است که آموزش این زبان و فراگیری دستور آن را بسی دشوار می کند.
بدبختانه از دویست - سیسد سال پیش به اینسوی با دست اندازی گروهی از تازی پردازان و نویسندگانی که به هیچ روی از شیوه ی دستوری زبان پارسی بویی نبرده بودند و نمی دانستند که آیا واژه ای را که بکار می برند ریشه پارسی دارد یا تازی. (و یا می دانستند و خودسرانه آنها را به روش تازیان جمع می بستند) ، روش استوار و ساده ی دستور زبان پارسی را رهاکردند ، درهم ریختگی و آشفتگی سختی در زبان ما پدید آمد و بسیاری از واژه های پارسی به شیوه تازیان جمع بسته شد بی آنکه بدانند در زبان ما ، واژه ها نمی شکنند . تنها پیشوندها یا پسوندهایی افزوده می شود و در چهارچوب های ویژه ی دستوری جای می گیرند.
ما بارها و بارها درگفتار و نوشتار برخی از نویسندگان و گویندگان به واژه های نادرست: ‌«میادین. فرامین. اساتید. دراویش. بساتین! دواوین. دفاتر. امهار. افاغنه. ارامنه. الوار. اکراد. سلاجقه. و... و...‌» برمی خوریم که هیچ یک از آنها در چهارچوب راستین خود جمع بسته نشده اند زیرا نزدیک به همه ی این واژه ها پارسی است و یکی - دو تای آن نیز «ترکی» یا «یونانی» است و نباید به شیوه ی تازیان جمع بسته شوند.


picture


میدان
این واژه ریشه ی پهلوی ساسانی دارد و در آن زبان (پارسی میانی) همین گونه که امروز گفته می شود ‌«میدان» گفته می شد. از این واژه ، ساخت های : به میدان آمدن، میدان یافتن، میدان دادن، میدان دار و میدانگاه پدید آمده است.

خاقانی می گوید:
بالای هفت خیمه ی فیروزه دان , زقدر
میدانگهی که هست در آن عسکر سخاش

یا از «ضیاء اصفهانی» می خوانیم:
کپنگ پوشان میدانی
درکمین تواند میدانی؟


پارسی گویان نا آگاه بجای آنکه جمع آن را «میدان ها» بگویند و بنویسند ، واژه ناهنجار «میادین» را بکار می برند.

استاد
در همین کتاب یکی - دوبار دیگر نوشتم که واژه ‌ «استاد‌» پارسی است و در زبان پهلوی ساسانی ‌«استات» یا ‌«استاذ‌» و یا ‌«استاد» گفته می شد.
و صفتی است که بیشتر بجا‌ی «نام‌» می نشیند و به کسی که چیزی را بیاموزد و یا کسی که چیزی را به نیکویی بداند گفته می شود.
به بالاترین جایگاه آموزندگی که ‌«استادی دانشگاه‌» است ، گفته می شود . بر این پایه معنای: نیک داننده، دانا و پیشوا را می دهد.
تازیان این واژه را از ما گرفته و از آن جمع شکسته ی «اساتید» را پدید آورده اند و گروهی از پارسی زبانان نا آ گاه نیز به شیوه ی تازیان، آن را بکار می برند.

فرمان
در زبان پارسی میانی (پهلوی ساسانی) به دستوری که از سوی رهبری داده می شد «فرمان‌» می گفتند و ما امروز نیز درست به همان گونه آن را بکار می بریم و ‌«غربالک خودروها‌» را نیز «فرمان» می گوییم زیرا این ‌«غربالک» خودروها را رهبری می کند، به گفته دیگر به خودرو فرمان می دهد. جمع آن ‌«فرمان ها‌» است، نه ‌«فرامین!!‌»

درویش
معنا کردن واژه ی ‌«درویش‌» کاری بیهوده است زیرا همگان می دانند که این واژه چندین معنا دارد که از آن میان «بینوا. تهیدست. گوشه نشین. از جهان بریده. وارسته و ساده است.» ولی چیزی که در اینجا می باید گفت آن است که واژدی ‌«درویش» پارسی است و حتا در زبان پارسی باستان بکارمی رفته و در زبان پارسی میانی به آن «دَریوش» می گفتندکه همه ی معناهای یاد شده در بالا را در برمی گرفت و شاخه های ‌«درویژه . درویزه . دریوزه . دری یوش . درغویش و درویش‌» همه از یک ریشه هستند . حتا برخی از واژه شناسان برآنند که ‌«داریوش‌» دگرگون شده ی ریخت ‌«دری یوش» است .
بر این پایه نمی باید آن را به شیوه ی تازیان ‌«دراویش» گفت.

دفتر
این واژه از ریشه ‌ «دیپتِرا» (یا دیفترا)ی یونانی گرفته شده است و در آن زبان ، معنای‌ «پوست» را می دهد و چون در دوران کهن ، نویسندگان بر روی پوست می نوشتند و سپس آنها را دسته می کردند و بر روی هم می نهادند، از آن پس به این ‌«گردآمده‌» دیفترا یا ‌«پوست» می گفتند و رفته رفته هرکتاب یا نوشته ای ر‌ «دیفترا» می گفتندکه اندک اندک به «دفتر‌» دگرگون شد.
نویسنده بر آن است که درست است که واژه ی ‌«دفتر» از زبان یونانی به زبان ما آمده است ولی ریشه ی پارسی دارد.
زیرا در زبان پهلوی کهن (اوستایی) به ‌«نوشتن‌» و «نوشته» «دیپی» می گفتند.
و به دسته ای از نوشته های روی هم «دیپی تِرا» گفته می شدکه این واژه از زبان ما به زبان یونانی رفت و ‌«دیپترا» یا ‌«دیفترا‌» گفته شد، دوباره به گونه ی واژه ی «دفتر‌» به زبان ما بازگشت.
اکنون اگر تازیان آن را از ما یا از یونانیان گرفته و جمع شکسته «دفاتر!!» را ساخته اند، ما را چه کار؟
بارها در همین کتاب آمده که هرگاه ، هر واژه ای از هر زبانی به هر زبان دیگر برود، می باید از روش های دستوری هان زبان پیروی کند و واژه ی «دفتر» را نیز باید با بکار بردن‌ دفترها، گفت و نوشت نه ‌«دفاتر» .

مُهر
استاد محمد معین در برگ ٤٤٦3 فرهنگ خود می نویسد:
جمع‌ «مُهر» به طرز عربی ‌«اَمهار» و اشتقاق اسم مفعول از آن یعنی ‌«مَمهور‌» از اغلاط ...
مشهور است ...
باید دانست که واژه ی ‌«مُهر» پارسی است که این واژه را نیز تازیان همانند سدها
واژه ی دیگر از پارسی گرفته و گذشته از آنکه جمع «اَمهار‌» و اسم مفعول ‌«مَمهور‌» از آن ساخته اند، حتا از آن کار واژه «مصدر» نیز ساخته و بارها در نوشته های آنها به ساخت‌ «مُهر الکتاب!» و یا ‌«مَمهور!‌» برمی خوریم ولی ما پارسی نویسان نمی باید این واژه ی پارسی را به شیوه ی تازی بکار ببریم.

بوستان
بوستان یک ساخت پارسی است که از «بو + ستان» ساخته شده و معنای جایگاهی را می دهدکه در آن، بوی گل وگیاه فراوان بوییده می شود.
بر این پایه، این واژه خود فریاد می زند که پارسی است ولی باز هم گروهی دانشمندنما و نویسنده ی نا آگاه ، آن را به روش تازیان و با شناسنامه ی تازی در نوشته ها وگفته های خود، به گونه ی «بساتین‌» بکار برده اند.

دیوان
این واژه نیز از ریشه پهلوی باستان «دیپی» به معنای ‌«نوشتن‌» آمده است و در زبان پارسی میانی (پهلوی ساسانی) به گونه ی «دیپ وان» یا «دیوان» یا «دِوان» (هتراز «نشان‌») گفته می شد و به جایی که در آن بسیار نویسند، مانند: ‌«دفترخانه ها. دادگاه ها. سازمان های دارایی وکشوری‌ « گفته می شد همچنین به دفتر و نوشته ی شاعران نیز گفته می شود.
این واژه ی پارسی را نیز به روش نادرست تازی گرایانه جمع بسته «دواوین !!‌» می گویند و می نویسند و این روش نادرست را درباره دیگر واژه ها پارسی بکار بسته، و
«کُرد» را «اکراد»
«لُر» را «الوار»
«افغانان» را «افاغنه»
«ارمن هآ» را «ارامنه»
«سلجوقیان» را «سلاجقه» می گویند و می نویسند.

برگرفته از کتاب : در ژرفای واژه ها اثر دکتر ناصر انقطاع]]> <![CDATA[نام ما شناسنامه ی فرهنگی ما]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=1446 Wed, 19 Nov 2014 15:44:42 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=1446 نام ما شناسنامه ی فرهنگی ما نامی راکه پدر و مادر بر روی فرزندان خود می گذارند، اثری ژرف وشگفت بر روی منش و رفتار و خوی آن فرزند در دوران زندگی او دارد می گویند در میان تیره های ترکمن در شمال خاوری ایران، به هنگام نامگذاری نوزاد بزرگان و ریش سپیدان هر خاندان گرد هم می آیند و پس از نوشیدن چای و خوردن شرینی، کودک نوزاد را در حالی که پیشاپیش آن ‌«قرآنی‌» را بر روی سینی سیمینی گذارده اند، به تالار یا به چادری که بزرگان خانواده در آن نشسته اند می آورند وبزرگ خاندان مدتی سپاس و ستایش خداوند را بجای می آورد . آنگاه قرآن را در دست می گیرد و به گونه ای که گویی می خواهد فال بگیرد، آن را می گشاید و نخستین واژه ی نوشته شده در برگ راست قرآن را برای ‌«نام» آ ن نوزاد برمی گزیند . از این رو در میان این تیره ها، نام های شگفتی مانند: «الحکما . یقولون. ولاالضالین و الحمدالله و چون اینها‌» بسیار دیده و شنیده می شود.
درست یا نادرست بودن این گفته، آن اندازه درخور نگرش نیست زیرا آنچه که روشن است این است که در تهران خودمان نیز خانواده های بسیاری یافته می شوندکه در پی آنند تا نام کودکان خود را از میان واژه هایی که درکتاب آسمانی ‌«قرآ ن» نوشته شده است، برگزینند.
همچنین بسیار دیده و شنیده ایم که نام ماه تازی راکه آن کودک در آن ماه زاده شد، به روی فرزند خود گذارده اند و با نام های شگفتی آور: ‌«محرم. صفر. ربیع. رجب. شعبان. رمضان» بسیار برخورده ایم و شگفت آورتر آنکه گهگاه بدنبال همین نام ها یک واژه «علی‌» هم می افزایند و: ‌«محرمعلی. صفرعلی. رجب علی. شعبانعلی و رمضانعلی و مانند اینها را می گویند!!
همچنین دیده شده که بسیاری از ایرانیان، در شب ششم زایش کودک در خانه ی پدر نوزاد گرد می آیند و پس از خوردن شیرینی و حتا شام ، ازکتاب ‌«قرآن‌» واژه ای برمی گزینند و برکودک می نهند.
اینها نمی دانند که انگیزه ی فرود آمد قرآن، بسی والاتر و ورجاوندتر و ژرف تر از آن است و از قرآن بجای ‌«فهرست‌» گزینش نام فرزندان مان سود ببریم.
اینها باید بدانندکه قرآن دستورهای یک دین است برای راهنمایی پیروان آن دین . نه برای بخت آزمایی و فال گرفتن وگزینش نام برای کودکان دیگر اینکه درقرآن همه گونه واژه یافته می شود از واژه هایی چون ‌«شیطان الرجیم، ‌ «ضالّین»‌ «حمار‌» «جه‌» «مغضوبین» گرفته تا ‌«رسول الله» . ‌«مومنین‌» ‌«متقین‌» «صالحین‌» و مانند اینها.
در برابر این گروه، دسته ی دیگری نیز در میان ما ایرانی ها هستند که از آنسوی افتاده اند و راه دیگری را برگزیده اند و دست به دامان نام های نا آشنا و ناخوشایند بیگانه، چون: «ژولیت . رابرت . آلفرد . لیدا . روزا . ژانت . ژرژ . و... و..‌» زده اند.
بسیار دیده ام که نام پدری ‌«قوچعلی . عبدالقادر . صفرعلی . شنبه علی . نورالله و...‌» بوده . یا نام مادری ‌«سکینه . صغرا . زینب ...‌» بوده ولی نام دخترشان را «فرانچسکا !‌» یا چیزی مانند آن گذارده اند.
اینها که می خواهند کمبودهای دوران های نداری و بی چیزی و نادانی گذشته ی خویش را با این گونه نا برابری های فرهنگی جبران کنند، نمی دانندکه این، راهش نیست و راه نادرستی را برگزیده اند.
نویسنده خانواده ای را می شناسد که نام پدر ‌«خانی» و نام مادر ‌«موچول‌» است، ولی نام دخترشان را ‌«کلئوپاترا !!» نهاده اند و همین ناهمسانی میان نام پدر و مادر با فرزند انگیزه ی دست انداختن و انگشت نما کردن دختر بینوا در دبستان و دبیرستان در میان دوستانش شده است بدان گونه که گهگاه با آوای بلند او را ‌«کلئوپاترا دختر موچول‌» یا ‌«کلئوپاترا فرزند خانی» می نامند.
در اینجا جُستار هماهنگی میان نام پدر و مادر و فرزندان نیز پیش می آید که خود درخور رسیدگی و بررسی فراوان است و تنها در یک جا می توان ناهمسانی میان نام پدرو مادر با کودک را روا دانست و آن هنگامی است که نام پدر و مادر «تازی» و دور از اندیشه باشد ولی نام فرزند ‌«پارسی» و خوش آهنگ.
در سال ١٣۵٤ که در «آموزشگاه عالی پرستار‌ی»‌ «تاریخ زبان پارسی و آیین درست نویسی» را درس می دادم در نخستین روز، هنگامی که به کلاس می رفتم دوشیزه دانشجویی، خود را به من که دفترحضور و غیاب در دستم بود رسانید وگفت‌» استاد، از شما خواهش می کنم هنگامی که به نام من رسیدید، تنها نام خانوادگی ام را بگویید.
پرسیدم: نام خانوادگی ات چیست؟
نام خانوادگی اش را گفت و به هنگام خواندن نام دانشجویان، پی بردم که نام وی ‌«صغرا» است و این دوشیزه ی دانشجو که بسیار هم زیبا بود از داشتن چنین نامی رنج می برد و به دوستانش گفته بودکه نام‌ «پریوش‌» است.
من تا پایان سال، هرگز نام کوچک او را به هنگام آموزش آ نها بکار نبردم و اگر ناگزیر می شدم او را «پریوش‌» می نامیدم و بی گمان دیگر همکاران من نیز چنین می کردند.
چرا باید پدر و مادری چنین ستمی را درباره ی فرزند خود روا دارند؟
محمد پیامبر می گوید: یکی از ‌«حق‌» هایی که فرزند بر پدر یا مادر خود دارد آن است که «نام نیکو» برایش برگزینند خوشبختانه در ده - بیست سال کنونی، جنبشی امیدوار کننده در نامگذاری کودکان بویژه در درون مرز پدید آمده است که هر چند بیشتر در شهرهای بزرگ به چشم می خورد و در روستاها و شهرهای کوچک کمتر، ولی به هر روی گام هایی بلند در این زمینه برداشته شده است.
اگر امروز به ستون نام های دفترهای نام نویسی دبستان ها و آموزشگاه های راهنمایی بنگریم، با نام هایی چون «بابک، پندار، پیمان، بهرام، انوشیروان، داریوش،کورش،کارَن، آرش، سورنا، بهزاد، گیو، پیروز، سهراب، مازیار، اردشیر و اندیشه‌» برای پسران و نام هایی چون ‌«لاله، بنفشه، آرتیمس، بهار، پردیس، نگین، پاکدامن، شبنم، گردآفرید، منیژه، رودابه، تهمینه، یاس،گلبرنگ و...‌» برای دختران برمی خوریم.
به دید نویسنده:
«نام» خود , یکی از ویژگی های ملی و یکی از نشانه های فرهنگی هر ملت و هر کشوری است وهمان گونه که زبان و آیین ها و هنرهااز پایه ی استوار فرهنگ یک ملُت است , نام مردم هر سرزمین نیز یکی از نشانه های شناسایی آنان از مردم سرزمین های دیگر است و حتا کیش و دین یکسان نیز نمی تواند در این ویژگی ها دست ببرد و از همین روی است که درکشورهای اروپایی که کیش ترسا (مسیحی) دارند، نام بزرگان دین یکسان ایشان، در هر زبانی به فراخور پسند و گردش زبان همان ملت دگرگون می شود.


picture


برای نمونه: فرانسه زبانان نام ‌«ژان‌» را دوست دارند و آن را بسیار بر روی فرزندان پسر خود می گذارند ولی همین نام را آلمانی ها «یوهان» و روس ها «ایوان» اسپانیایی هاخوان‌» و یونانی ها ‌«ژانوس» و انگلیسی ها ‌«جان» می گویند وکودکان خود را با آن می نامند.
در جایی که همه ی این نام ها به ظاهر گوناگون از نام ‌«یوحنای حواری» گرفته شده است.
ولی هنگامی که نام «جان» را می شنویم می دانیم که دارنده ی آن «انگلیسی‌» و اگر «خوان‌» باشد، بی گمان اسپانیایی یا اسپانیایی زبان است. اینجاست که درمی یابیم نیروی ‌«زبان و فرهنگ هر ملت» بسی بیشتر از نیرو‌ی «کیش آیین‌» آن ملت است.

نام های نابجا
بسیار دیده و شنیده شده است که پدر و مادری از روی نادانی نام کودک خویش را ‌«چنگیز» یا «تیمور» یا ‌«هلاکو» و یا «جبار‌» گذارده اند.
بی گمان در این نامگذاری هیچ انگیزه ای در میان نبوده است جز اینکه واژه ی ‌«چنگیز» یا ‌«تیمور» و یا «هلاکو‌» به گوششان خوش آهنگ آمده، لرزش آوایی واژه های این نام ها برای آنان زیبا بوده است وگرنه نامگذاری یک نوزاد بیگناه به نام یکی از خونخوارترین نامداران تاریخ که آسیب ها و گزندهای فزون از اندازه به میهن ما نیز زده و رسانیده است، نه تنها پسندیده و درخور ستایش نیست که شایسته هر گونه سرزنش است.
یا نام د«جبار‌» به معنای «زورگیر» ‌ «خودکامه» چه نازشی برای دارنده ی آن نام می تواند داشته باشد؟
جز اینکه کودک بینوا هنگامی که بزرگ شد و معنای آن را دانست، به گونه ای دلزدگی و سرخوردگی دچار شود؟
گروه دیگری از نام ها هستند که بناچار آدمی را به خنده وا میدارند و آنها نام هایی چون «شنبه علی‌» «جمعه» «چهارشنبه» «سبحان الله» ‌«قندعلی» ‌«قزبس» (به ترکی یعنی دختر بس است!!) . گداعلی‌». «شاه غلام‌» و ده ها نام مانند اینها هستند که دارندگان خود را دچار شکستگی و شرمساری روانی می کنند.
واپسین بخش از گفتار در باره ی نام را به نام های «بجا و شایسته» ویژگی می دهم . این نکته ای درخور بینش و موشکافی فراوان است که نام های فرزندان را بدان گونه برگزینیم که ویژگی های روان و خوی های خانوادگی و کالبدی آنها بخورد.
هر چند ویژگی های روان و خوی کودک شش روزه را نمی توان پش بینی کرد تا او را به نامی که شایسته ی آن است خواند، ول دست کم از نشانه های ظاهری و رنگ پوست و چشم و موی او می توان برآوردهای کمایش درستی کرد.
برای نمونه: اگرکودکی خدای نخواسته «کور‌» بود نمی توان نام او را ‌«شهلا‌» یا «نرگس‌» یا ‌«نورعلی‌» یا ‌«بینا» گذارد یا اگر نوزادی سیاه چرده بود نباید نام ‌«یاس» یا «سپیده» یا «بلورین‌» به او داد و سرانجام اگر کودکی دست نداشت نامگذاری «یدالله» و «زبردست» ‌و «توانا» برای او نابجا است.
از این گذشته ، دیده شده است در خانواده هایی از روی نادانی پدران و مادران، نا آشایی آنان به ژرفای معنای واژه های تازی، نام پسربزرگ را ‌«اصغر‌» یا «حسین‌» و نام پسرکوچک تر را «اکبر» یا «حسن» نهاده اند.
یا اینکه دخترکوچک تر را «کبرا‌» و دختر بزرگ تر را «صغرا» نامیده اند که این هم نشانه ی دیگری ازناهنجاری ها و نابسامانی های نامگذاری نوزادان است.


به هر روی، همان گونه که در آغاز این بخش گفته شد، با اینکه نام اثری شگرف و بزرگ در سراسر زندگی آدمی دارد، خود آدمی کوچک ترین نقش درگزیش آن ندارد و این پدران و مادران هستند که می باید در برگزیدن‌ «نام» برای فرزندان شان موشکافی و باریک بینی بسیار روا دارند و در نامگذاری آنها به چهار نکته درخور نگرش و استوار بنگرند.
ا - «نام‌» باید »پارسی‌» و نمایاننده ی ملیت ایران و برانگیزاننده ی فراتنی دارنده ی خود باشد.
٢ - نام‌» نمی باید دور از اندیشه و ناآشنا به گفتار روزانه باشد .
٣ - نام‌» می باید خوش آهنگ وگوش نواز و زیبا باشد.
٤ - نام» می باید «بجا» و شایسته ی وضع کالبدی، اندامی وروانی دارنده ی خود باشد.
پدران ومادران . به این چهار نکته، به هنگام نامگذاری فرزندان خود بنگرند.

برگرفته از کتاب : در ژرفای واژه ها اثر دکتر ناصر انقطاع]]> نام ما شناسنامه ی فرهنگی ما نامی راکه پدر و مادر بر روی فرزندان خود می گذارند، اثری ژرف وشگفت بر روی منش و رفتار و خوی آن فرزند در دوران زندگی او دارد می گویند در میان تیره های ترکمن در شمال خاوری ایران، به هنگام نامگذاری نوزاد بزرگان و ریش سپیدان هر خاندان گرد هم می آیند و پس از نوشیدن چای و خوردن شرینی، کودک نوزاد را در حالی که پیشاپیش آن ‌«قرآنی‌» را بر روی سینی سیمینی گذارده اند، به تالار یا به چادری که بزرگان خانواده در آن نشسته اند می آورند وبزرگ خاندان مدتی سپاس و ستایش خداوند را بجای می آورد . آنگاه قرآن را در دست می گیرد و به گونه ای که گویی می خواهد فال بگیرد، آن را می گشاید و نخستین واژه ی نوشته شده در برگ راست قرآن را برای ‌«نام» آ ن نوزاد برمی گزیند . از این رو در میان این تیره ها، نام های شگفتی مانند: «الحکما . یقولون. ولاالضالین و الحمدالله و چون اینها‌» بسیار دیده و شنیده می شود.
درست یا نادرست بودن این گفته، آن اندازه درخور نگرش نیست زیرا آنچه که روشن است این است که در تهران خودمان نیز خانواده های بسیاری یافته می شوندکه در پی آنند تا نام کودکان خود را از میان واژه هایی که درکتاب آسمانی ‌«قرآ ن» نوشته شده است، برگزینند.
همچنین بسیار دیده و شنیده ایم که نام ماه تازی راکه آن کودک در آن ماه زاده شد، به روی فرزند خود گذارده اند و با نام های شگفتی آور: ‌«محرم. صفر. ربیع. رجب. شعبان. رمضان» بسیار برخورده ایم و شگفت آورتر آنکه گهگاه بدنبال همین نام ها یک واژه «علی‌» هم می افزایند و: ‌«محرمعلی. صفرعلی. رجب علی. شعبانعلی و رمضانعلی و مانند اینها را می گویند!!
همچنین دیده شده که بسیاری از ایرانیان، در شب ششم زایش کودک در خانه ی پدر نوزاد گرد می آیند و پس از خوردن شیرینی و حتا شام ، ازکتاب ‌«قرآن‌» واژه ای برمی گزینند و برکودک می نهند.
اینها نمی دانند که انگیزه ی فرود آمد قرآن، بسی والاتر و ورجاوندتر و ژرف تر از آن است و از قرآن بجای ‌«فهرست‌» گزینش نام فرزندان مان سود ببریم.
اینها باید بدانندکه قرآن دستورهای یک دین است برای راهنمایی پیروان آن دین . نه برای بخت آزمایی و فال گرفتن وگزینش نام برای کودکان دیگر اینکه درقرآن همه گونه واژه یافته می شود از واژه هایی چون ‌«شیطان الرجیم، ‌ «ضالّین»‌ «حمار‌» «جه‌» «مغضوبین» گرفته تا ‌«رسول الله» . ‌«مومنین‌» ‌«متقین‌» «صالحین‌» و مانند اینها.
در برابر این گروه، دسته ی دیگری نیز در میان ما ایرانی ها هستند که از آنسوی افتاده اند و راه دیگری را برگزیده اند و دست به دامان نام های نا آشنا و ناخوشایند بیگانه، چون: «ژولیت . رابرت . آلفرد . لیدا . روزا . ژانت . ژرژ . و... و..‌» زده اند.
بسیار دیده ام که نام پدری ‌«قوچعلی . عبدالقادر . صفرعلی . شنبه علی . نورالله و...‌» بوده . یا نام مادری ‌«سکینه . صغرا . زینب ...‌» بوده ولی نام دخترشان را «فرانچسکا !‌» یا چیزی مانند آن گذارده اند.
اینها که می خواهند کمبودهای دوران های نداری و بی چیزی و نادانی گذشته ی خویش را با این گونه نا برابری های فرهنگی جبران کنند، نمی دانندکه این، راهش نیست و راه نادرستی را برگزیده اند.
نویسنده خانواده ای را می شناسد که نام پدر ‌«خانی» و نام مادر ‌«موچول‌» است، ولی نام دخترشان را ‌«کلئوپاترا !!» نهاده اند و همین ناهمسانی میان نام پدر و مادر با فرزند انگیزه ی دست انداختن و انگشت نما کردن دختر بینوا در دبستان و دبیرستان در میان دوستانش شده است بدان گونه که گهگاه با آوای بلند او را ‌«کلئوپاترا دختر موچول‌» یا ‌«کلئوپاترا فرزند خانی» می نامند.
در اینجا جُستار هماهنگی میان نام پدر و مادر و فرزندان نیز پیش می آید که خود درخور رسیدگی و بررسی فراوان است و تنها در یک جا می توان ناهمسانی میان نام پدرو مادر با کودک را روا دانست و آن هنگامی است که نام پدر و مادر «تازی» و دور از اندیشه باشد ولی نام فرزند ‌«پارسی» و خوش آهنگ.
در سال ١٣۵٤ که در «آموزشگاه عالی پرستار‌ی»‌ «تاریخ زبان پارسی و آیین درست نویسی» را درس می دادم در نخستین روز، هنگامی که به کلاس می رفتم دوشیزه دانشجویی، خود را به من که دفترحضور و غیاب در دستم بود رسانید وگفت‌» استاد، از شما خواهش می کنم هنگامی که به نام من رسیدید، تنها نام خانوادگی ام را بگویید.
پرسیدم: نام خانوادگی ات چیست؟
نام خانوادگی اش را گفت و به هنگام خواندن نام دانشجویان، پی بردم که نام وی ‌«صغرا» است و این دوشیزه ی دانشجو که بسیار هم زیبا بود از داشتن چنین نامی رنج می برد و به دوستانش گفته بودکه نام‌ «پریوش‌» است.
من تا پایان سال، هرگز نام کوچک او را به هنگام آموزش آ نها بکار نبردم و اگر ناگزیر می شدم او را «پریوش‌» می نامیدم و بی گمان دیگر همکاران من نیز چنین می کردند.
چرا باید پدر و مادری چنین ستمی را درباره ی فرزند خود روا دارند؟
محمد پیامبر می گوید: یکی از ‌«حق‌» هایی که فرزند بر پدر یا مادر خود دارد آن است که «نام نیکو» برایش برگزینند خوشبختانه در ده - بیست سال کنونی، جنبشی امیدوار کننده در نامگذاری کودکان بویژه در درون مرز پدید آمده است که هر چند بیشتر در شهرهای بزرگ به چشم می خورد و در روستاها و شهرهای کوچک کمتر، ولی به هر روی گام هایی بلند در این زمینه برداشته شده است.
اگر امروز به ستون نام های دفترهای نام نویسی دبستان ها و آموزشگاه های راهنمایی بنگریم، با نام هایی چون «بابک، پندار، پیمان، بهرام، انوشیروان، داریوش،کورش،کارَن، آرش، سورنا، بهزاد، گیو، پیروز، سهراب، مازیار، اردشیر و اندیشه‌» برای پسران و نام هایی چون ‌«لاله، بنفشه، آرتیمس، بهار، پردیس، نگین، پاکدامن، شبنم، گردآفرید، منیژه، رودابه، تهمینه، یاس،گلبرنگ و...‌» برای دختران برمی خوریم.
به دید نویسنده:
«نام» خود , یکی از ویژگی های ملی و یکی از نشانه های فرهنگی هر ملت و هر کشوری است وهمان گونه که زبان و آیین ها و هنرهااز پایه ی استوار فرهنگ یک ملُت است , نام مردم هر سرزمین نیز یکی از نشانه های شناسایی آنان از مردم سرزمین های دیگر است و حتا کیش و دین یکسان نیز نمی تواند در این ویژگی ها دست ببرد و از همین روی است که درکشورهای اروپایی که کیش ترسا (مسیحی) دارند، نام بزرگان دین یکسان ایشان، در هر زبانی به فراخور پسند و گردش زبان همان ملت دگرگون می شود.


picture


برای نمونه: فرانسه زبانان نام ‌«ژان‌» را دوست دارند و آن را بسیار بر روی فرزندان پسر خود می گذارند ولی همین نام را آلمانی ها «یوهان» و روس ها «ایوان» اسپانیایی هاخوان‌» و یونانی ها ‌«ژانوس» و انگلیسی ها ‌«جان» می گویند وکودکان خود را با آن می نامند.
در جایی که همه ی این نام ها به ظاهر گوناگون از نام ‌«یوحنای حواری» گرفته شده است.
ولی هنگامی که نام «جان» را می شنویم می دانیم که دارنده ی آن «انگلیسی‌» و اگر «خوان‌» باشد، بی گمان اسپانیایی یا اسپانیایی زبان است. اینجاست که درمی یابیم نیروی ‌«زبان و فرهنگ هر ملت» بسی بیشتر از نیرو‌ی «کیش آیین‌» آن ملت است.

نام های نابجا
بسیار دیده و شنیده شده است که پدر و مادری از روی نادانی نام کودک خویش را ‌«چنگیز» یا «تیمور» یا ‌«هلاکو» و یا «جبار‌» گذارده اند.
بی گمان در این نامگذاری هیچ انگیزه ای در میان نبوده است جز اینکه واژه ی ‌«چنگیز» یا ‌«تیمور» و یا «هلاکو‌» به گوششان خوش آهنگ آمده، لرزش آوایی واژه های این نام ها برای آنان زیبا بوده است وگرنه نامگذاری یک نوزاد بیگناه به نام یکی از خونخوارترین نامداران تاریخ که آسیب ها و گزندهای فزون از اندازه به میهن ما نیز زده و رسانیده است، نه تنها پسندیده و درخور ستایش نیست که شایسته هر گونه سرزنش است.
یا نام د«جبار‌» به معنای «زورگیر» ‌ «خودکامه» چه نازشی برای دارنده ی آن نام می تواند داشته باشد؟
جز اینکه کودک بینوا هنگامی که بزرگ شد و معنای آن را دانست، به گونه ای دلزدگی و سرخوردگی دچار شود؟
گروه دیگری از نام ها هستند که بناچار آدمی را به خنده وا میدارند و آنها نام هایی چون «شنبه علی‌» «جمعه» «چهارشنبه» «سبحان الله» ‌«قندعلی» ‌«قزبس» (به ترکی یعنی دختر بس است!!) . گداعلی‌». «شاه غلام‌» و ده ها نام مانند اینها هستند که دارندگان خود را دچار شکستگی و شرمساری روانی می کنند.
واپسین بخش از گفتار در باره ی نام را به نام های «بجا و شایسته» ویژگی می دهم . این نکته ای درخور بینش و موشکافی فراوان است که نام های فرزندان را بدان گونه برگزینیم که ویژگی های روان و خوی های خانوادگی و کالبدی آنها بخورد.
هر چند ویژگی های روان و خوی کودک شش روزه را نمی توان پش بینی کرد تا او را به نامی که شایسته ی آن است خواند، ول دست کم از نشانه های ظاهری و رنگ پوست و چشم و موی او می توان برآوردهای کمایش درستی کرد.
برای نمونه: اگرکودکی خدای نخواسته «کور‌» بود نمی توان نام او را ‌«شهلا‌» یا «نرگس‌» یا ‌«نورعلی‌» یا ‌«بینا» گذارد یا اگر نوزادی سیاه چرده بود نباید نام ‌«یاس» یا «سپیده» یا «بلورین‌» به او داد و سرانجام اگر کودکی دست نداشت نامگذاری «یدالله» و «زبردست» ‌و «توانا» برای او نابجا است.
از این گذشته ، دیده شده است در خانواده هایی از روی نادانی پدران و مادران، نا آشایی آنان به ژرفای معنای واژه های تازی، نام پسربزرگ را ‌«اصغر‌» یا «حسین‌» و نام پسرکوچک تر را «اکبر» یا «حسن» نهاده اند.
یا اینکه دخترکوچک تر را «کبرا‌» و دختر بزرگ تر را «صغرا» نامیده اند که این هم نشانه ی دیگری ازناهنجاری ها و نابسامانی های نامگذاری نوزادان است.


به هر روی، همان گونه که در آغاز این بخش گفته شد، با اینکه نام اثری شگرف و بزرگ در سراسر زندگی آدمی دارد، خود آدمی کوچک ترین نقش درگزیش آن ندارد و این پدران و مادران هستند که می باید در برگزیدن‌ «نام» برای فرزندان شان موشکافی و باریک بینی بسیار روا دارند و در نامگذاری آنها به چهار نکته درخور نگرش و استوار بنگرند.
ا - «نام‌» باید »پارسی‌» و نمایاننده ی ملیت ایران و برانگیزاننده ی فراتنی دارنده ی خود باشد.
٢ - نام‌» نمی باید دور از اندیشه و ناآشنا به گفتار روزانه باشد .
٣ - نام‌» می باید خوش آهنگ وگوش نواز و زیبا باشد.
٤ - نام» می باید «بجا» و شایسته ی وضع کالبدی، اندامی وروانی دارنده ی خود باشد.
پدران ومادران . به این چهار نکته، به هنگام نامگذاری فرزندان خود بنگرند.

برگرفته از کتاب : در ژرفای واژه ها اثر دکتر ناصر انقطاع]]> <![CDATA[جشن مهرگان]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=867 Wed, 02 Oct 2013 22:05:08 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=867 جشن مهرگان
مهرگان یا جشن مهر یکی از بزرگترین جشن‌های ایران است که در مهر روز از برج مهر برگزار می‌شود. «مهرگان» پس از نوروز بزرگترین جشن
ایرانیان باستان بوده‌است. این جشن در جوامع ایرانی خارج از ایران نیز به گستردگی برگزار می‌شود.

این جشن از روز شانزدهم مهر آغاز می‌شود و شش روز به طول می‌انجامد و در روز ۲۱ مهر به پایان می‌رسد. نخستین روز جشن رامهرگان عامه و اخرین روز جشن مهرگان خاصه نامیده می‌شود. در زمان ساسانیان بر این باور بودند که اهوره‌مزدا یاقوت را در روز نوروز و زبرجد را در روز مهرگان آفریده‌است و از دیر باز ایرانیان بر این باور بودند که در این روز کاوه آهنگر علیه ضحاک به پاخواست و فریدون بر اژی دهاک (ضحاک) غلبه کرد.
مردم ایران از هزاره دوم پیش از میلاد آن را جشن می‌گیرند.مهرگان نیز همانند نوروز با مراسم خاص و آداب و رسوم ویژه برگزار می‌شود. مهر یا میترا در زبان فارسی به معنای «فروغ، روشنایی، دوستی، پیوستگی، پیوند و محبت» است و ضد دروغ، دروغ گویی، پیمان شکنی و نامهربانی کردن است.فلسفه جشن مهرگان سپاسگزاری از خداوند به خاطر نعمت‌هایی است که به انسان ارزانی داشته و تحکیم دوستی و محبت میان انسانهاست.
==================
[تصویر: mehregan.jpg]
===================
پیشینه جشن مهرگان به هزاره دوم پیش از میلاد بر می‌گردد و بیش از ۴۰۰۰ سال قدمت دارد . دیرینگی این جشن دست کم تا دوران شاهان باستانی و بزرگی چون فریدون باز می‌گردد . فردوسی در شاهنامه به روشنی به این جشن کهن و پیدایش آن در دوران پادشاهی فریدون اشاره کرده‌است:

{{|به روز خجسته سرِ مهر ماه|به سر بر نهاد آن کـیانی کلاه}} {{|زمانه بی اندوه گشت از بدی|گرفتند هر کس ره بخردی}} {{|دل از داوری‌ها بپرداختند|به آیین یکی جشن نو ساختند}} {{|نشستند فرزانگان شادکام|گرفتند هر یک ز یاقوت جام}} {{|میِ روشن و چهره ی شاه نو|جهان نو ز داد از سرِ ماه نو}} {{|بفرمود تا آتش افروختند|همه عنبر و زعفران سوختند}} {{|پرستیدن مهرگان دین اوست|تن‌آسانی و خوردن آیین اوست}} {{|اگر یادگارست ازو ماه و مهر|بکوش و به رنج ایچ منمای چهر} پیش از هخامنشیان، جشن مهرگان بغ یادی، بگ یادی (bāgayādi) «یاد خدا – سپاسگزاری از خدا» نام داشت. بغداد (خدا آن را داده) نام باغی در نزدیکی تیسفون پایتخت اشکانیان و ساسانیان بود که بعدها به شهر تبدیل شد، نام شهر بغداد کنونی برگرفته از همین نام پارسی است .[sup] [/sup]براساس متون اوستا (کتاب مقدس
زرتشتیان)، تقویم ایرانیان پیش از هخامنشیان دارای دو فصل تابستان و زمستان است که نوروز جشن آغاز سال جدید و فصل تابستان و مهرگان جشن آغاز نیمه دوم سال و فصل زمستان بوده‌است.برای نمونه ناصرخسرو در این بیت هر دو جشن نوروز و مهرگان را به هنگام اعتدالین می‌داند:
نوروز به از مهرگان، گرچه هر دو زمانند، اعتدالی

زمان مهرگان
زمان این جشن در روز مهـر از ماه مهر برابر با شانزدهم مهرماه است. عده‌ای این جشن را در روزهای دیگر و از جمله در دهم مهر برگزار می‌کنند. حال آنکه بسیاری از ایران‌شناسان آنرا نادرست می‌دانند. البته همانگونه که در گزارش فردوسی دیده می‌شود، زمان برگزاری جشن مهرگان در آغاز ماه مهر و فصل پاییز بوده است و این شیوه دستکم تا پایان دوره هخامنشی و احتمالاً تا اواخر دوره اشکانی نیز دوام داشته است. اما از این زمان و شاید در دوره ساسانی، جشن مهرگان به مهر روز از مهر ماه یا شانزدهم ماه مهر منتقل می‌شود.

دلیل برگزاری جشن مهرگان در آغاز مهرماه و اصولاً نامگذاری نخستین ماه فصل پاییز به نام مهر، در این است که در دوره‌‌هایی از دوران باستان و از جمله در عصر هخامنشی، آغاز پاییز، آغاز سال نو بوده است و از همین روی نخستین ماه سال را به نام مهر منسوب کرده‌اند.

تثبیتِ آغاز سال نو در هنگام اعتدال پاییزی با نظام زندگیِ مبتنی بر کشاورزیِ ایرانیان بستگیِ کامل دارد. می‌دانیم که سال زراعی از اول پاییز آغاز و در پایان تابستان دیگر خاتمه می‌پذیرد. قاعده‌ای که هنوز هم در میان کشاورزان متداول است و در بسیاری از نواحی ایران جشن‌های فراوان و گوناگونی به مناسبت فرارسیدن مهرگان و پایان فصل زراعی برگزار می‌شود. در این جشن‌ها گاه ترانه‌هایی نیز خوانده می‌شود که در آنها به مهر و مهرگان اشاره می‌رود. شاید بتوان شیوه سال تحصیلیِ امروزی را باقی‌مانده گاهشماری کهن میترایی/ مهری دانست.

امروزه نیز سنت کهن آغاز سال نو از ابتدای پاییز با نام «سالِ وَرز» در تقویم محلی کردان مُـکریِ مهاباد و طایفه‌های کردان شُکری باقی مانده است. همچنین در تقویم محلی پامیر در تاجیکستان (به ویژه در دو ناحیه «وَنج» و «خوف») از نخستین روز پاییز با نام «نوروز پاییزی/ نوروز تیرَماه» یاد می‌کنند. در ادبیات فارسی (از جمله شاهنامه فردوسی) و امروزه در میان مردمان آسیای میانه و شمال افغانستان، فصل پاییز را «تیرَماه» می‌نامند.
گاهشماری هخامنشی نیز مبتنی بر آغاز سال از ابتدای پاییز بوده است، همانگونه که در کتاب «رصدخانه نقش‌رستم» (چاپ سال ۱۳۷۸؛ و چاپ دوم آن در کتاب: بناهای تقویمی و نجومی ایران، ۱۳۸۳، از همین نگارنده) گفته شد؛ سازوکار ویژه‌ای برای تشخیص هفته به هفته و سپس روز به روزِ آغاز سال نو هخامنشی در تقویم آفتابی نقش‌رستم (کعبه زرتشت) طراحی و تعبیه شده است.
===============

مهرگان در اشعار
فردوسی در شاهنامه به پیدایش این جشن در دوران پادشاهی فریدون اشاره کرده‌است:

فریدون چو شد بر جهان کامکار ****** ندانست جز خویشتن شهریار
به رســم کیان تاج و تخت مهی ****** بیاراست با کاخ شاهنشهی
به روز خجسته ســر مهر ماه ****** به سر بر نهاد آن کیانی کلاه
زمانه بی اندوه گشـت از بدی ****** گرفتند هر کــس ره بـخردی
دل از داوری هـا بپرداخـتـنـد ****** به آیین، یکی، جشن نو ساختند
نـشـسـتـنـد فرزانگان، شادکام ****** گـرفتند هـر یک ز یاقوت، جام
می روشن و چهره ی شاه نـَو ****** جهان نو ز داد از سر ِماه نـَو
بـفـرمـود تا آتش افـروخـتـنـد ****** همه عنبر و زعفران سوختند
پـرسـتـیـدن مهرگان دیـن اوسـت ****** تن آسانی و خوردن آیین اوست
کنون یادگارست از و ماه مهر ****** به کوش و به رنج ایچ منمای چهر
======================
عنصری سراید:
مهرگان آمد گرفته فالش از نیکی مثال ****** نیک روز و نیک جشن و نیک وقت و نیک فال
======================
مسعود سعد سلمان گوید:
روز مهر و ماه مهر و جشن فرخ مهرگان ****** مهر بفزا ای نگار ماه چهر مهربان
مهربانی کن به جشن مهرگان و روز مهر ******مهربانی کن به روز مهر و جشن مهرگان
جام را چون لاله گردان از نبید باده رنگ ****** وندر آن منگر که لاله نیست اندر بوستان
کاین جهان را ناگهان از خرمی امروز کرد ****** بوستان نو شکفته عدل سلطان جهان
======================
منوچهری دامغانی سراید:
شاد باشید که جشن مهرگان آمد ****** بانگ و آوای ِدَرای ِکاروان آمد
کاروان مهرگان از خَزران آمد ****** یا ز اقصای بلاد چینستان آمد
نا از این آمد، بالله نه از آن آمد ****** که ز فردوس برین وز آسمان آمد
مهرگان آمد، هان در بگشاییدش ****** اندر آرید و تواضع بنماییدش
از غبار راه ایدر بزداییدش ****** بنشانید و به لب خرد نجاییدش
خوب دارید و فرمان بستاییدش ****** هرزمان خدمت لختی بفزاییدش
======================
اسدی توسی در گرشاسب نامه از چرایی پیدایش مهرگان گزارش می‌دهد:
فــریـدون فــرخ بـه گـرز نـبـرد ****** ز ضـحـاک تـازی بـرآورد گرد
چو در برج شاهین شد از خوشه مهر ****** نشست او به شاهی سر ماه مهر
======================
رودکی درباره ی مهرگان چنین سروده‌است:
ملکا جشن مهرگان آمــــد ****** جشن شاهان و خسروان آمــد
جز به جای ملهم و خرگاه ****** بـــدل بــاغ و بـــوسـتـان آمـــد
مورد برجای سوسن آمـــد بــاز ****** مــی بر جــای ارغــوان آمــــد
تو جوانـمرد و دولت تو جـوان ****** مــی بر بخت تــو جـوان آمــد
======================
منبع : ویکیپدیای پارسی جشن مهرگان
]]> جشن مهرگان
مهرگان یا جشن مهر یکی از بزرگترین جشن‌های ایران است که در مهر روز از برج مهر برگزار می‌شود. «مهرگان» پس از نوروز بزرگترین جشن
ایرانیان باستان بوده‌است. این جشن در جوامع ایرانی خارج از ایران نیز به گستردگی برگزار می‌شود.

این جشن از روز شانزدهم مهر آغاز می‌شود و شش روز به طول می‌انجامد و در روز ۲۱ مهر به پایان می‌رسد. نخستین روز جشن رامهرگان عامه و اخرین روز جشن مهرگان خاصه نامیده می‌شود. در زمان ساسانیان بر این باور بودند که اهوره‌مزدا یاقوت را در روز نوروز و زبرجد را در روز مهرگان آفریده‌است و از دیر باز ایرانیان بر این باور بودند که در این روز کاوه آهنگر علیه ضحاک به پاخواست و فریدون بر اژی دهاک (ضحاک) غلبه کرد.
مردم ایران از هزاره دوم پیش از میلاد آن را جشن می‌گیرند.مهرگان نیز همانند نوروز با مراسم خاص و آداب و رسوم ویژه برگزار می‌شود. مهر یا میترا در زبان فارسی به معنای «فروغ، روشنایی، دوستی، پیوستگی، پیوند و محبت» است و ضد دروغ، دروغ گویی، پیمان شکنی و نامهربانی کردن است.فلسفه جشن مهرگان سپاسگزاری از خداوند به خاطر نعمت‌هایی است که به انسان ارزانی داشته و تحکیم دوستی و محبت میان انسانهاست.
==================
[تصویر: mehregan.jpg]
===================
پیشینه جشن مهرگان به هزاره دوم پیش از میلاد بر می‌گردد و بیش از ۴۰۰۰ سال قدمت دارد . دیرینگی این جشن دست کم تا دوران شاهان باستانی و بزرگی چون فریدون باز می‌گردد . فردوسی در شاهنامه به روشنی به این جشن کهن و پیدایش آن در دوران پادشاهی فریدون اشاره کرده‌است:

{{|به روز خجسته سرِ مهر ماه|به سر بر نهاد آن کـیانی کلاه}} {{|زمانه بی اندوه گشت از بدی|گرفتند هر کس ره بخردی}} {{|دل از داوری‌ها بپرداختند|به آیین یکی جشن نو ساختند}} {{|نشستند فرزانگان شادکام|گرفتند هر یک ز یاقوت جام}} {{|میِ روشن و چهره ی شاه نو|جهان نو ز داد از سرِ ماه نو}} {{|بفرمود تا آتش افروختند|همه عنبر و زعفران سوختند}} {{|پرستیدن مهرگان دین اوست|تن‌آسانی و خوردن آیین اوست}} {{|اگر یادگارست ازو ماه و مهر|بکوش و به رنج ایچ منمای چهر} پیش از هخامنشیان، جشن مهرگان بغ یادی، بگ یادی (bāgayādi) «یاد خدا – سپاسگزاری از خدا» نام داشت. بغداد (خدا آن را داده) نام باغی در نزدیکی تیسفون پایتخت اشکانیان و ساسانیان بود که بعدها به شهر تبدیل شد، نام شهر بغداد کنونی برگرفته از همین نام پارسی است .[sup] [/sup]براساس متون اوستا (کتاب مقدس
زرتشتیان)، تقویم ایرانیان پیش از هخامنشیان دارای دو فصل تابستان و زمستان است که نوروز جشن آغاز سال جدید و فصل تابستان و مهرگان جشن آغاز نیمه دوم سال و فصل زمستان بوده‌است.برای نمونه ناصرخسرو در این بیت هر دو جشن نوروز و مهرگان را به هنگام اعتدالین می‌داند:
نوروز به از مهرگان، گرچه هر دو زمانند، اعتدالی

زمان مهرگان
زمان این جشن در روز مهـر از ماه مهر برابر با شانزدهم مهرماه است. عده‌ای این جشن را در روزهای دیگر و از جمله در دهم مهر برگزار می‌کنند. حال آنکه بسیاری از ایران‌شناسان آنرا نادرست می‌دانند. البته همانگونه که در گزارش فردوسی دیده می‌شود، زمان برگزاری جشن مهرگان در آغاز ماه مهر و فصل پاییز بوده است و این شیوه دستکم تا پایان دوره هخامنشی و احتمالاً تا اواخر دوره اشکانی نیز دوام داشته است. اما از این زمان و شاید در دوره ساسانی، جشن مهرگان به مهر روز از مهر ماه یا شانزدهم ماه مهر منتقل می‌شود.

دلیل برگزاری جشن مهرگان در آغاز مهرماه و اصولاً نامگذاری نخستین ماه فصل پاییز به نام مهر، در این است که در دوره‌‌هایی از دوران باستان و از جمله در عصر هخامنشی، آغاز پاییز، آغاز سال نو بوده است و از همین روی نخستین ماه سال را به نام مهر منسوب کرده‌اند.

تثبیتِ آغاز سال نو در هنگام اعتدال پاییزی با نظام زندگیِ مبتنی بر کشاورزیِ ایرانیان بستگیِ کامل دارد. می‌دانیم که سال زراعی از اول پاییز آغاز و در پایان تابستان دیگر خاتمه می‌پذیرد. قاعده‌ای که هنوز هم در میان کشاورزان متداول است و در بسیاری از نواحی ایران جشن‌های فراوان و گوناگونی به مناسبت فرارسیدن مهرگان و پایان فصل زراعی برگزار می‌شود. در این جشن‌ها گاه ترانه‌هایی نیز خوانده می‌شود که در آنها به مهر و مهرگان اشاره می‌رود. شاید بتوان شیوه سال تحصیلیِ امروزی را باقی‌مانده گاهشماری کهن میترایی/ مهری دانست.

امروزه نیز سنت کهن آغاز سال نو از ابتدای پاییز با نام «سالِ وَرز» در تقویم محلی کردان مُـکریِ مهاباد و طایفه‌های کردان شُکری باقی مانده است. همچنین در تقویم محلی پامیر در تاجیکستان (به ویژه در دو ناحیه «وَنج» و «خوف») از نخستین روز پاییز با نام «نوروز پاییزی/ نوروز تیرَماه» یاد می‌کنند. در ادبیات فارسی (از جمله شاهنامه فردوسی) و امروزه در میان مردمان آسیای میانه و شمال افغانستان، فصل پاییز را «تیرَماه» می‌نامند.
گاهشماری هخامنشی نیز مبتنی بر آغاز سال از ابتدای پاییز بوده است، همانگونه که در کتاب «رصدخانه نقش‌رستم» (چاپ سال ۱۳۷۸؛ و چاپ دوم آن در کتاب: بناهای تقویمی و نجومی ایران، ۱۳۸۳، از همین نگارنده) گفته شد؛ سازوکار ویژه‌ای برای تشخیص هفته به هفته و سپس روز به روزِ آغاز سال نو هخامنشی در تقویم آفتابی نقش‌رستم (کعبه زرتشت) طراحی و تعبیه شده است.
===============

مهرگان در اشعار
فردوسی در شاهنامه به پیدایش این جشن در دوران پادشاهی فریدون اشاره کرده‌است:

فریدون چو شد بر جهان کامکار ****** ندانست جز خویشتن شهریار
به رســم کیان تاج و تخت مهی ****** بیاراست با کاخ شاهنشهی
به روز خجسته ســر مهر ماه ****** به سر بر نهاد آن کیانی کلاه
زمانه بی اندوه گشـت از بدی ****** گرفتند هر کــس ره بـخردی
دل از داوری هـا بپرداخـتـنـد ****** به آیین، یکی، جشن نو ساختند
نـشـسـتـنـد فرزانگان، شادکام ****** گـرفتند هـر یک ز یاقوت، جام
می روشن و چهره ی شاه نـَو ****** جهان نو ز داد از سر ِماه نـَو
بـفـرمـود تا آتش افـروخـتـنـد ****** همه عنبر و زعفران سوختند
پـرسـتـیـدن مهرگان دیـن اوسـت ****** تن آسانی و خوردن آیین اوست
کنون یادگارست از و ماه مهر ****** به کوش و به رنج ایچ منمای چهر
======================
عنصری سراید:
مهرگان آمد گرفته فالش از نیکی مثال ****** نیک روز و نیک جشن و نیک وقت و نیک فال
======================
مسعود سعد سلمان گوید:
روز مهر و ماه مهر و جشن فرخ مهرگان ****** مهر بفزا ای نگار ماه چهر مهربان
مهربانی کن به جشن مهرگان و روز مهر ******مهربانی کن به روز مهر و جشن مهرگان
جام را چون لاله گردان از نبید باده رنگ ****** وندر آن منگر که لاله نیست اندر بوستان
کاین جهان را ناگهان از خرمی امروز کرد ****** بوستان نو شکفته عدل سلطان جهان
======================
منوچهری دامغانی سراید:
شاد باشید که جشن مهرگان آمد ****** بانگ و آوای ِدَرای ِکاروان آمد
کاروان مهرگان از خَزران آمد ****** یا ز اقصای بلاد چینستان آمد
نا از این آمد، بالله نه از آن آمد ****** که ز فردوس برین وز آسمان آمد
مهرگان آمد، هان در بگشاییدش ****** اندر آرید و تواضع بنماییدش
از غبار راه ایدر بزداییدش ****** بنشانید و به لب خرد نجاییدش
خوب دارید و فرمان بستاییدش ****** هرزمان خدمت لختی بفزاییدش
======================
اسدی توسی در گرشاسب نامه از چرایی پیدایش مهرگان گزارش می‌دهد:
فــریـدون فــرخ بـه گـرز نـبـرد ****** ز ضـحـاک تـازی بـرآورد گرد
چو در برج شاهین شد از خوشه مهر ****** نشست او به شاهی سر ماه مهر
======================
رودکی درباره ی مهرگان چنین سروده‌است:
ملکا جشن مهرگان آمــــد ****** جشن شاهان و خسروان آمــد
جز به جای ملهم و خرگاه ****** بـــدل بــاغ و بـــوسـتـان آمـــد
مورد برجای سوسن آمـــد بــاز ****** مــی بر جــای ارغــوان آمــــد
تو جوانـمرد و دولت تو جـوان ****** مــی بر بخت تــو جـوان آمــد
======================
منبع : ویکیپدیای پارسی جشن مهرگان
]]> <![CDATA[طالع بینی چینی سال تولد و حیوانات ( بطور کامل )]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=749 Thu, 28 Feb 2013 21:37:24 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=749 طالع بینی چینی سال تولد و حیوانات ( بطور کامل )

اگر دوست دارید که بدانید در چه سالی متولد شده اید این مطلب به دردتان خواهد خورد . مجموعه ای از مطالب جالب را جمع آوری کردم که شاید برایتان جالب باشد.


===========
[تصویر: snake-year22.jpg]
===========
شعری از کتاب نصاب الصبیان هم هست که برای به خاطر سپردن ترتیب حیوانات کمک بزرگی میکند .
==================
موش و بقر و پلنگ و خرگوش شمار
زین چهار چو بگذری نهنگ آید و مار
آنگاه به اسب و گوسفند است حساب
همدونه و مرغ و سگ و خوک آخر کار

توضیح اینکه : بقر = گاو و همدونه = میمون
======================
[تصویر: snake-year23.jpg]
======================
روشی برای محاسبه سال تولد و بدست آوردن حیوان سال تولد
حیوان سال تولد شما چیست؟ شما در چه سالی به دنیا آمده اید یعنی سال چه حیوانی بوده است ؟ سال ۱۴۰۰ سال چه حیوانی هست ؟
خوب اول از همه به این رقم ها و این حیوان ها توجه کنید :

۰ : خوک
۱ : موش
۲ : گاو
۳ : پلنگ
۴ : خرگوش
۵ : نهنگ
۶ : مار
۷ : اسب
۸ : گوسفند
۹ : میمون
۱۰ : مرغ
۱۱ : سگ

برای نمونه سال 1377 رو از عدد 6 کم می کنیم که می شود 1371 این عدد را به 12 تقسیم می کنیم و باقیمانده را بدست می آوریم که می شود عدد 5 و طبق لیست بالا عدد 5 می شود سال نهنگ . سال 1400 هم بر اساس همین فرمول می شود سال گاو یعنی شماره 5 .
شما هم اگه در سال 1377 بدنیا آمده اید نهنگ هستید!
اما اگر در دیگر ماه ها بدنیا آمده اید حساب کنید تا ببینید کدام حیوان سال تولد شماست .

=================================
توضیح کامل فال چینی با تمام جزییات و در صفحه جداگانه
طالع بيني ( بطور کامل ) چيني متولدين سال موش

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال گاو

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال ببر

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال گربه

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال اژدها

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال مار

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال اسب

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال بز

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال ميمون

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال خروس

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال سگ

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال خوک
]]> طالع بینی چینی سال تولد و حیوانات ( بطور کامل )

اگر دوست دارید که بدانید در چه سالی متولد شده اید این مطلب به دردتان خواهد خورد . مجموعه ای از مطالب جالب را جمع آوری کردم که شاید برایتان جالب باشد.


===========
[تصویر: snake-year22.jpg]
===========
شعری از کتاب نصاب الصبیان هم هست که برای به خاطر سپردن ترتیب حیوانات کمک بزرگی میکند .
==================
موش و بقر و پلنگ و خرگوش شمار
زین چهار چو بگذری نهنگ آید و مار
آنگاه به اسب و گوسفند است حساب
همدونه و مرغ و سگ و خوک آخر کار

توضیح اینکه : بقر = گاو و همدونه = میمون
======================
[تصویر: snake-year23.jpg]
======================
روشی برای محاسبه سال تولد و بدست آوردن حیوان سال تولد
حیوان سال تولد شما چیست؟ شما در چه سالی به دنیا آمده اید یعنی سال چه حیوانی بوده است ؟ سال ۱۴۰۰ سال چه حیوانی هست ؟
خوب اول از همه به این رقم ها و این حیوان ها توجه کنید :

۰ : خوک
۱ : موش
۲ : گاو
۳ : پلنگ
۴ : خرگوش
۵ : نهنگ
۶ : مار
۷ : اسب
۸ : گوسفند
۹ : میمون
۱۰ : مرغ
۱۱ : سگ

برای نمونه سال 1377 رو از عدد 6 کم می کنیم که می شود 1371 این عدد را به 12 تقسیم می کنیم و باقیمانده را بدست می آوریم که می شود عدد 5 و طبق لیست بالا عدد 5 می شود سال نهنگ . سال 1400 هم بر اساس همین فرمول می شود سال گاو یعنی شماره 5 .
شما هم اگه در سال 1377 بدنیا آمده اید نهنگ هستید!
اما اگر در دیگر ماه ها بدنیا آمده اید حساب کنید تا ببینید کدام حیوان سال تولد شماست .

=================================
توضیح کامل فال چینی با تمام جزییات و در صفحه جداگانه
طالع بيني ( بطور کامل ) چيني متولدين سال موش

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال گاو

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال ببر

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال گربه

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال اژدها

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال مار

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال اسب

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال بز

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال ميمون

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال خروس

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال سگ

فال چيني ( بطور کامل ) براي متولدين سال خوک
]]> <![CDATA[ ساعت تحویل سال 92 و طالع بینی سال مار]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=746 Fri, 01 Feb 2013 09:07:17 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=746 ساعت تحویل سال 1392 و طالع بینی سال مار
سال ۱۳۹۲ شمسی سال مار میباشد و سال تحویل امسال روز چهارشنبه ساعت ۱۴ و ۳۱ دقیقه و ۵۶ ثانیه می باشد.

با توجه به اینکه امسال ( 1392 ) سال مار است مشخصات متولدین این ماه را برای شما در این پست قرار داده ام…. نخست باید بدانیم مار نماد چیست؟ مار یا همان افعی ، در افسانه های مردم مغرب زمین چهره ای منفی است . متولد سال مار اگر مرد باشند ، جذاب ، احساساتی و شوخ طبع و اگر زن باشند ، زیبا هستند و این زیبایی عامل کامیابی آنهاست . نقطه ضعف شخصیت مار ، انحصار طلبی در کمک به دوستان است .

اگر بخواهد به کسی مهربانی کند ، حضور هیچ کس دیگر را بر نمی تابد ؛ به طوری که شخص نیازمند از تمنای خود پشیمان می شود ؛ زیرا طبیعت مار چنان اقتضا می کند که حلقه وار به دور فرد دل خواسته اش بپیچد و باعث خفگی او شود !پیش از آن که پیشنهاد یاری مار را بپذیرید ، خوب بیندیشید ؛ در غیر این صورت پشیمان خواهید شد . مار در لباس پوشیدن بسیار خوش سلیقه است و خود نمایی می کند . مردان متولد این سال بسیار خوش لباس و خانم مارها هم بی اندازه خود آرا هستند . مار نسبت به شریک مسایل عشقی خود ـــ حتی اگر عاشقش نباشد ـــ بسیار حسود است و آنچنان به دورش حلقه می زند تا سر انجام او را از میدان به در کند . مار هرگز عمر عزیزش را به بطالت نمی گذراند و از بد گویی و یاوه گویی گریزان است .

او بسیار می اندیشد و روشن فکر، فرزانه و خردمند است ؛ هر چند نیاز چندانی به استفاده از عقل و خرد خود ندارد ؛ زیرا روان و نا خود آگاه بسیار روشنی دارد که در صورت پرورش به روشن بینی و شهود می انجامد. به این ترتیب ، او به فطرت و غریزه خود ، بیش از استدلالات ، نظرات و تجربیات دیگران اهمیت می دهد و به نظر می رسد برای شناخت جهان از حس ششم خود استفاده می کند.وی با همت و پشتکار کارها را تا پایان دنبال می کند ، از تردید و بی ثباتی بیزار است و سریع و قاطع تصمیم می گیرد . برای رسیدن به هدفش ، از هیچ کوششی فرو گذار نمی کند و به نظر می رسد که هیچ چیز نمی تواند او را از هدفش بازدارد.

==============
[تصویر: snake-year22.jpg]
==============
مار در امور مالی و اقتصادی کمی حسابگر است ولی حس انسان دوستی اش ، سر انجام او را به همیاری با دیگران وا می دارد ؛ هر چند کمک های او بیشتر معنوی است تا مادی ! به هر حال ، برای مار جان دادن راحت تر از پول دادن است ! شگفت آن که او همیشه دم از بخشندگی می زند ؛ تا آن جا که دیگر اعتبار خود را از دست می دهد و حنایش رنگ می بازد . مار در معاش بسیار خوش اقبال است و هرگز در مورد پول نگرانی نخواهد داشت . به قول معروف پول از سر و کولش می ریزد . او خود نیز به این دولتمندی اشراف دارد و خیالش از این بابت تخت است . اما اگر پولدار شود ، ناخن خشکی می کند و هرگز به کسی پول نمی دهد . مارها وقتی پیر می شوند ، خساست آنها به اوج می رسد.

مار همیشه دنبال مشاغل بی درد سر و آسان می گردد و می توان گفت تا اندازه ای تنبل است . دوران کودکی و جوانی مار معمولا آرام و بی درد سر می گذرد اما ممکن است سر پیری به فکر معرکه گیری بیفتد ؛ زیرا در این دوران ، احساسات ، طبیعت پرحرارت ونیز ماجراجویی هایش از خواب بیدار شده و آرامش دوران سالخوردگی اش را بر هم می زند . مردان متولد سال مار، چشم چران هستند ؛ ولی چنین صفتی را از همسرشان تحمل نمی کنند . آنان خانواده ای پر جمعیت و شلوغ به راه می اندازند تا اطمینان حاصل کنند همسرانشان آن قدر گرفتارند که فرصتی برای چشم چرانی و هوسبازی نداشته باشند!در این میان ، عامل تعیین کننده آن است که مار در زمستان به دنیا آمده باشد یا در تابستان ؛ در گرما یا در سرما و در روز یا شب ؛ زیرا طبیعت او با طوفان، سرما و باران های بهاری سازگاری ندارد.

ماری که در نیم روزی تابستانی و در منطقه ای گرمسیر متولد شده باشد ، از ماری که در نیمه شب سرد زمستان به دنیا آمده باشد ، شادتر است . آب وهوای زاد روز متولدان سال مار ، تاثیر بسزایی در سر نوشت آنان دارد . ماری که در یک روز طوفانی به دنیا آمده باشد ، زندگی پرماجرایی خواهد داشت . معروف ترین افرادی که در این سال زاده شده اند : داروین ، مونتنی ، کوپرنیک ، کالوین ، گاندی ، مائوتسه تونگ ، آرتور سی کلارک ، مونتسکیو ، کندی ، لودیس پریل ، لینکن و بادن پاول ، آندره ژید ، گوستاوفلوبر و ادگار آلن پو ، پیکاسو ، شوبرت ، ملک ناصر، بودلر و برامس . اگر متولد سال مار است شغلهای زیر برای شما مناسب است : مدیر مدرسه ، استاد دانشگاه ، نویسنده ، فیلسوف ، حقوق دان ، روان پزشک ، سیاستمدار ، نماینده سیاسی ، کارگزار بورس ، غیب گو ، پیشگو ، طالع بین ، فالگیر، جادوگر، واسطه احضار روح ، کف بین ، خطاط

================
[تصویر: snake-year11.jpg]
================

اگر متولد سال مار هستید ماه تولد خود را بخوانید :

فروردین : افعی ! او وفادار و قابل اعتماد است؛ اما جذابیتش غیر قابل انکار است.

اردیبهشت : مار پرشور و هیجان ! او دمدمی مزاج ترین مارهاست.

خرداد : مار خواب آلود ! او تن به هر کاری نمی دهد. باید تکانی به او داد!

تیر : مار فعال ! او موجودی بی نظیر و بسیار متعادل است.

امرداد : مار زنگی ! قواعد بازی را خیلی خوب بلد است و می داند چگونه از آنها استفاده کند.

شهریور : این مار مودب تر از آن است که بتواند درستکار باشد ! مراقب باشید در چنبره اش گرفتار نشوید. زیرا ممکن است مسحور او شوید.

مهر : افعی شهوت انگیز! این همان ماری است که حوا را برای گاز زدن به سیب اغوا کرد!

آبان : مار مصمم ! او به اهدافش خواهد رسید؛ اما زیاد جذاب نیست.

آذر : مار اندیشمند ! او کمی خیال پرداز و آرمانی؛ اما بسیار هوشیار است.

دی : مار مرموز ! او می تواند غیب بین و در احضار ارواح واسطه خوبی باشد.

بهمن : مار ماهی ! به شدت خوددار، آرام و متین است.

اسفند : رابطه عاطفی ( زن ) متولدین سال مار]]> ساعت تحویل سال 1392 و طالع بینی سال مار
سال ۱۳۹۲ شمسی سال مار میباشد و سال تحویل امسال روز چهارشنبه ساعت ۱۴ و ۳۱ دقیقه و ۵۶ ثانیه می باشد.

با توجه به اینکه امسال ( 1392 ) سال مار است مشخصات متولدین این ماه را برای شما در این پست قرار داده ام…. نخست باید بدانیم مار نماد چیست؟ مار یا همان افعی ، در افسانه های مردم مغرب زمین چهره ای منفی است . متولد سال مار اگر مرد باشند ، جذاب ، احساساتی و شوخ طبع و اگر زن باشند ، زیبا هستند و این زیبایی عامل کامیابی آنهاست . نقطه ضعف شخصیت مار ، انحصار طلبی در کمک به دوستان است .

اگر بخواهد به کسی مهربانی کند ، حضور هیچ کس دیگر را بر نمی تابد ؛ به طوری که شخص نیازمند از تمنای خود پشیمان می شود ؛ زیرا طبیعت مار چنان اقتضا می کند که حلقه وار به دور فرد دل خواسته اش بپیچد و باعث خفگی او شود !پیش از آن که پیشنهاد یاری مار را بپذیرید ، خوب بیندیشید ؛ در غیر این صورت پشیمان خواهید شد . مار در لباس پوشیدن بسیار خوش سلیقه است و خود نمایی می کند . مردان متولد این سال بسیار خوش لباس و خانم مارها هم بی اندازه خود آرا هستند . مار نسبت به شریک مسایل عشقی خود ـــ حتی اگر عاشقش نباشد ـــ بسیار حسود است و آنچنان به دورش حلقه می زند تا سر انجام او را از میدان به در کند . مار هرگز عمر عزیزش را به بطالت نمی گذراند و از بد گویی و یاوه گویی گریزان است .

او بسیار می اندیشد و روشن فکر، فرزانه و خردمند است ؛ هر چند نیاز چندانی به استفاده از عقل و خرد خود ندارد ؛ زیرا روان و نا خود آگاه بسیار روشنی دارد که در صورت پرورش به روشن بینی و شهود می انجامد. به این ترتیب ، او به فطرت و غریزه خود ، بیش از استدلالات ، نظرات و تجربیات دیگران اهمیت می دهد و به نظر می رسد برای شناخت جهان از حس ششم خود استفاده می کند.وی با همت و پشتکار کارها را تا پایان دنبال می کند ، از تردید و بی ثباتی بیزار است و سریع و قاطع تصمیم می گیرد . برای رسیدن به هدفش ، از هیچ کوششی فرو گذار نمی کند و به نظر می رسد که هیچ چیز نمی تواند او را از هدفش بازدارد.

==============
[تصویر: snake-year22.jpg]
==============
مار در امور مالی و اقتصادی کمی حسابگر است ولی حس انسان دوستی اش ، سر انجام او را به همیاری با دیگران وا می دارد ؛ هر چند کمک های او بیشتر معنوی است تا مادی ! به هر حال ، برای مار جان دادن راحت تر از پول دادن است ! شگفت آن که او همیشه دم از بخشندگی می زند ؛ تا آن جا که دیگر اعتبار خود را از دست می دهد و حنایش رنگ می بازد . مار در معاش بسیار خوش اقبال است و هرگز در مورد پول نگرانی نخواهد داشت . به قول معروف پول از سر و کولش می ریزد . او خود نیز به این دولتمندی اشراف دارد و خیالش از این بابت تخت است . اما اگر پولدار شود ، ناخن خشکی می کند و هرگز به کسی پول نمی دهد . مارها وقتی پیر می شوند ، خساست آنها به اوج می رسد.

مار همیشه دنبال مشاغل بی درد سر و آسان می گردد و می توان گفت تا اندازه ای تنبل است . دوران کودکی و جوانی مار معمولا آرام و بی درد سر می گذرد اما ممکن است سر پیری به فکر معرکه گیری بیفتد ؛ زیرا در این دوران ، احساسات ، طبیعت پرحرارت ونیز ماجراجویی هایش از خواب بیدار شده و آرامش دوران سالخوردگی اش را بر هم می زند . مردان متولد سال مار، چشم چران هستند ؛ ولی چنین صفتی را از همسرشان تحمل نمی کنند . آنان خانواده ای پر جمعیت و شلوغ به راه می اندازند تا اطمینان حاصل کنند همسرانشان آن قدر گرفتارند که فرصتی برای چشم چرانی و هوسبازی نداشته باشند!در این میان ، عامل تعیین کننده آن است که مار در زمستان به دنیا آمده باشد یا در تابستان ؛ در گرما یا در سرما و در روز یا شب ؛ زیرا طبیعت او با طوفان، سرما و باران های بهاری سازگاری ندارد.

ماری که در نیم روزی تابستانی و در منطقه ای گرمسیر متولد شده باشد ، از ماری که در نیمه شب سرد زمستان به دنیا آمده باشد ، شادتر است . آب وهوای زاد روز متولدان سال مار ، تاثیر بسزایی در سر نوشت آنان دارد . ماری که در یک روز طوفانی به دنیا آمده باشد ، زندگی پرماجرایی خواهد داشت . معروف ترین افرادی که در این سال زاده شده اند : داروین ، مونتنی ، کوپرنیک ، کالوین ، گاندی ، مائوتسه تونگ ، آرتور سی کلارک ، مونتسکیو ، کندی ، لودیس پریل ، لینکن و بادن پاول ، آندره ژید ، گوستاوفلوبر و ادگار آلن پو ، پیکاسو ، شوبرت ، ملک ناصر، بودلر و برامس . اگر متولد سال مار است شغلهای زیر برای شما مناسب است : مدیر مدرسه ، استاد دانشگاه ، نویسنده ، فیلسوف ، حقوق دان ، روان پزشک ، سیاستمدار ، نماینده سیاسی ، کارگزار بورس ، غیب گو ، پیشگو ، طالع بین ، فالگیر، جادوگر، واسطه احضار روح ، کف بین ، خطاط

================
[تصویر: snake-year11.jpg]
================

اگر متولد سال مار هستید ماه تولد خود را بخوانید :

فروردین : افعی ! او وفادار و قابل اعتماد است؛ اما جذابیتش غیر قابل انکار است.

اردیبهشت : مار پرشور و هیجان ! او دمدمی مزاج ترین مارهاست.

خرداد : مار خواب آلود ! او تن به هر کاری نمی دهد. باید تکانی به او داد!

تیر : مار فعال ! او موجودی بی نظیر و بسیار متعادل است.

امرداد : مار زنگی ! قواعد بازی را خیلی خوب بلد است و می داند چگونه از آنها استفاده کند.

شهریور : این مار مودب تر از آن است که بتواند درستکار باشد ! مراقب باشید در چنبره اش گرفتار نشوید. زیرا ممکن است مسحور او شوید.

مهر : افعی شهوت انگیز! این همان ماری است که حوا را برای گاز زدن به سیب اغوا کرد!

آبان : مار مصمم ! او به اهدافش خواهد رسید؛ اما زیاد جذاب نیست.

آذر : مار اندیشمند ! او کمی خیال پرداز و آرمانی؛ اما بسیار هوشیار است.

دی : مار مرموز ! او می تواند غیب بین و در احضار ارواح واسطه خوبی باشد.

بهمن : مار ماهی ! به شدت خوددار، آرام و متین است.

اسفند : رابطه عاطفی ( زن ) متولدین سال مار]]> <![CDATA[مناسبت نامگذاری مکانها در تهران]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=427 Fri, 17 Feb 2012 19:03:28 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=427 مناسبت نامگذاری مکانها در تهران

سید خندان
سید خندان نام ایستگاه اتوبوسی در جاده قدیم شمیران بوده است. سیدخندان پیرمردی دانا بوده که پیش گویی‌های او زبانزده مردم در سی یا چهل سال پیش بوده است.. دلیل نامگذاری این منطقه نیز احترام به این پیرمرد بوده است.

فرمانیه
در گذشته املاک زمینهای این منطقه متعلق به کامران میرزا نایب‌السلطنه بوده است و بعد از مرگ وی به عبدالحسین میرزا فرمانفرما فروخته شده است.



فرحزاد
این منطقه به دلیل آب و هوای فرح انگیزش به همین نام معروف شده است.



شهرک غرب
دلیل اینکه این محله به نام شهرک غرب معروف شد ساخت مجتمع های مسکونی این منطقه با طراحی و معماری مهندسان آمریکایی و به مانند مجتمع های مسکونی آمریکایی بوده و در گذشته نیز محل اسکان بسیاری از خارجیها بوده است.



آجودانیه
آجودانیه در شرق نیاوران قرار دارد و تا اقدسیه ادامه پیدا میکند. آجودانیه متعلق به رضاخان اقبال السلطنه وزیر قورخانه ناصرالدین شاه بوده، او ابتدا آجودان مخصوص شاه بوده است.



اقدسیه
نام قبلی اقدسیه (تا قبل از 1290 قمری) حصار ملا بوده است. ناصرالدین شاه زمینهای آنجا را به باغ تبدیل و برای یکی از همسران خود به نام امینه اقدس (اقدس الدوله) کاخی ساخت و به همین دلیل این منطقه به اقدسیه معروف شد.


جماران
زمینهای جماران متعلق به سید محمد باقر جمارانی از روحانیان معروف در زمان ناصر الدین شاه بوده است. برخی از اهالی معتقدند که در کوههای این محله از قدیم مار فراوان بوده و مارگیران برای گرفتن مار به این ده می آمدند و دلیل نامگذاری این منطقه نیز همین بوده است و عده ای هم معتقدند که جمر و کمر به معنی سنگ بزرگ است و چون از این مکان سنگ‌های بزرگ به دست می آمده ‌است‌، آن‌جا را جمران‌، یعنی محل به‌دست آمدن جمر نامیده‌اند.



پل رومی
پل رومی در واقع پل کوچکی بوده که دو سفارت روسیه و ترکیه را هم متصل می کرده است. عده‌ای هم معتقدند که نام پل از مولانا جلال‌الدین رومی گرفته‌شده است‌.


جوادیه (در جنوب تهران)
بسیاری از زمینهای جوادیه متعلق به آقای فرد دانش بوده است که اهالی محل به او جواد آقا بزرگ لقب داده بودند. مسجد جامعی نیز توسط جواد آقا بزرگ در این منطقه بنا نهاده است که به نام مسجد فردانش هم معروف است.



داودیه (بین میرداماد و ظفر)
میرزا آقاخان نوری صدر اعظم این اراضی را برای پسرش‌، میرزا داودخان‌، خرید و آن را توسعه داد. این منطقه در ابتدا ارغوانیه نام داشت و بعدها به دلیل ذکر شده داودیه نام گرفت‌.


درکه
اگر چه هنوز دلیل اصلی نامگذاری این محل مشخص نیست اما برخی آنرا مرتبط به نوعی کفش برای حرکت در برف که در این منطقه استفاده می شده و به زبان اصلی «درگ» نامیده می شده است دانسته اند.



دزاشیب (در نزدیکی تجریش)
روایت شده است که قلعه بزرگی در این منطقه به نام « آشِب » وجود داشته است و در گذشته نیز به این منطقه دزآشوب و دزج سفلی و در لهجه محلی ددرشو میگفتند.


زرگنده
احتمالا دلیل نامگذاری این محل کشف سکه ها و اشیاء قیمتی در این محل بوده است. در گذشته این منطقه ییلاق کارکنان روسیه بوده است.



قلهک
کلمه قلهک از دو کلمه "قله‌" و "ک‌" تشکیل شده است که قله معرب کلمه کله‌، مخفف کلات به معنای قلعه است‌. عقیده اهالی بر این است که به دلیل اهمیت آبادی قلهک که سه راه گذرگاه‌های لشگرک‌، ونک و شمیران بوده است‌، به آن( قله- هک) گفته شده است‌.


کامرانیه
زمین‌های این منطقه ابتدا به میرزا سعیدخان‌، وزیر امور خارجه‌تعلق داشت، و سپس کامران میرزا پسربزرگ ناصرالدین شاه‌، با خرید زمین‌های حصاربوعلی‌، جماران و نیاوران‌، اهالی منطقه را مجبور به ترک زمین‌ها کرد و سپس آن جا را کامرانیه نامید.



محمودیه ( بین پارک وی و تجریش یا ولیعصر تا ولنجک)
در این منطقه باغی بوده است که متعلق به حاج میرزا آقاسی بوده است و چون نام او عباس بوده آنرا عباسیه میگفتند. سپس علاءالدوله این باغ بزرگ را از دولت خرید و به نام پسرش‌، محمودخان احتشام‌السلطنه‌، محمودیه نامید.


نیاوران
نام قدیم این منطقه گردوی بوده است و برخی معتقدند در زمان ناصرالدین شاه نام این ده به نیاوران تغییر کرده است به این ترتیب که نیاوران مرکب از "نیا" (حد، عظمت و قدرت‌) ؛"ور" (صاحب‌) و "ان‌" علامت نسبت است و در مجموع یعنی کاخ دارای عظمت‌.



ونک
نام ونک تشکیل شده است از دو حرف (ون‌) به نام درخت و حرف (ک)که به صورت صفت ظاهر می‌شود.


یوسف آباد
منطقه یوسف آباد را میرزا یوسف آشتیانی مستوفی‌الممالک در شمال غربی دارالخلافه ناصری احداث کرد و به نام خود، یوسف آباد نامید.



پل چوبی
قبل از این که شهر تهران به شکل امروزی خود درآید، دور شهر دروازه هایی بنا شده بود تا دفاع از شهر ممکن باشد. یکی از این دروازه‌ها، دروازه شمیران بود با خندق‌هایی پر از آب در اطرافش که برای عبور از آن‌، از پلی چوبی استفاده می‌شد. امروزه از این دروازه و آن خندق پر از آب اثری نیست‌، اما این محل همچنان به نام پل چوبی معروف است.


شمیران
نظریات مختلفی درباره این نام شمیران وجود دارد. یکی از مطرح ترین دلایل عنوان شده ترکیب دو کلمه سمی یا شمی به معنای سرد و « ران » به معنای جایگاه است و در واقع شمیران به معنای جای سرد است. به همین ترتیب نیز تهران به معنای جای گرم است.همچنین در نظریه دیگری به دلیل وجود قلعه نظامی در این منطقه به آن شمیران می گفتند و همچنین برخی نیز معتقدند که‌ یکی از نه ولایت ری را شمع ایران میگفتند که بعدها به شمیران تبدیل شده است.



گیشا
نام گیشا که در ابتدا کیشا بوده است برگرفته از نام دو بنیانگذار این منطقه (کینژاد و شاپوری) میباشد.


منیریه (در جنوب ولیعصر)
منیریه در زمان قاجار یکی از محله های اعیان نشین تهران بوده و گفته شده نام آن از نام زن کامران‌میرزا، یکی از صاحب‌منصبان قاجر، به نام منیر گرفته شده‌است]]> مناسبت نامگذاری مکانها در تهران

سید خندان
سید خندان نام ایستگاه اتوبوسی در جاده قدیم شمیران بوده است. سیدخندان پیرمردی دانا بوده که پیش گویی‌های او زبانزده مردم در سی یا چهل سال پیش بوده است.. دلیل نامگذاری این منطقه نیز احترام به این پیرمرد بوده است.

فرمانیه
در گذشته املاک زمینهای این منطقه متعلق به کامران میرزا نایب‌السلطنه بوده است و بعد از مرگ وی به عبدالحسین میرزا فرمانفرما فروخته شده است.



فرحزاد
این منطقه به دلیل آب و هوای فرح انگیزش به همین نام معروف شده است.



شهرک غرب
دلیل اینکه این محله به نام شهرک غرب معروف شد ساخت مجتمع های مسکونی این منطقه با طراحی و معماری مهندسان آمریکایی و به مانند مجتمع های مسکونی آمریکایی بوده و در گذشته نیز محل اسکان بسیاری از خارجیها بوده است.



آجودانیه
آجودانیه در شرق نیاوران قرار دارد و تا اقدسیه ادامه پیدا میکند. آجودانیه متعلق به رضاخان اقبال السلطنه وزیر قورخانه ناصرالدین شاه بوده، او ابتدا آجودان مخصوص شاه بوده است.



اقدسیه
نام قبلی اقدسیه (تا قبل از 1290 قمری) حصار ملا بوده است. ناصرالدین شاه زمینهای آنجا را به باغ تبدیل و برای یکی از همسران خود به نام امینه اقدس (اقدس الدوله) کاخی ساخت و به همین دلیل این منطقه به اقدسیه معروف شد.


جماران
زمینهای جماران متعلق به سید محمد باقر جمارانی از روحانیان معروف در زمان ناصر الدین شاه بوده است. برخی از اهالی معتقدند که در کوههای این محله از قدیم مار فراوان بوده و مارگیران برای گرفتن مار به این ده می آمدند و دلیل نامگذاری این منطقه نیز همین بوده است و عده ای هم معتقدند که جمر و کمر به معنی سنگ بزرگ است و چون از این مکان سنگ‌های بزرگ به دست می آمده ‌است‌، آن‌جا را جمران‌، یعنی محل به‌دست آمدن جمر نامیده‌اند.



پل رومی
پل رومی در واقع پل کوچکی بوده که دو سفارت روسیه و ترکیه را هم متصل می کرده است. عده‌ای هم معتقدند که نام پل از مولانا جلال‌الدین رومی گرفته‌شده است‌.


جوادیه (در جنوب تهران)
بسیاری از زمینهای جوادیه متعلق به آقای فرد دانش بوده است که اهالی محل به او جواد آقا بزرگ لقب داده بودند. مسجد جامعی نیز توسط جواد آقا بزرگ در این منطقه بنا نهاده است که به نام مسجد فردانش هم معروف است.



داودیه (بین میرداماد و ظفر)
میرزا آقاخان نوری صدر اعظم این اراضی را برای پسرش‌، میرزا داودخان‌، خرید و آن را توسعه داد. این منطقه در ابتدا ارغوانیه نام داشت و بعدها به دلیل ذکر شده داودیه نام گرفت‌.


درکه
اگر چه هنوز دلیل اصلی نامگذاری این محل مشخص نیست اما برخی آنرا مرتبط به نوعی کفش برای حرکت در برف که در این منطقه استفاده می شده و به زبان اصلی «درگ» نامیده می شده است دانسته اند.



دزاشیب (در نزدیکی تجریش)
روایت شده است که قلعه بزرگی در این منطقه به نام « آشِب » وجود داشته است و در گذشته نیز به این منطقه دزآشوب و دزج سفلی و در لهجه محلی ددرشو میگفتند.


زرگنده
احتمالا دلیل نامگذاری این محل کشف سکه ها و اشیاء قیمتی در این محل بوده است. در گذشته این منطقه ییلاق کارکنان روسیه بوده است.



قلهک
کلمه قلهک از دو کلمه "قله‌" و "ک‌" تشکیل شده است که قله معرب کلمه کله‌، مخفف کلات به معنای قلعه است‌. عقیده اهالی بر این است که به دلیل اهمیت آبادی قلهک که سه راه گذرگاه‌های لشگرک‌، ونک و شمیران بوده است‌، به آن( قله- هک) گفته شده است‌.


کامرانیه
زمین‌های این منطقه ابتدا به میرزا سعیدخان‌، وزیر امور خارجه‌تعلق داشت، و سپس کامران میرزا پسربزرگ ناصرالدین شاه‌، با خرید زمین‌های حصاربوعلی‌، جماران و نیاوران‌، اهالی منطقه را مجبور به ترک زمین‌ها کرد و سپس آن جا را کامرانیه نامید.



محمودیه ( بین پارک وی و تجریش یا ولیعصر تا ولنجک)
در این منطقه باغی بوده است که متعلق به حاج میرزا آقاسی بوده است و چون نام او عباس بوده آنرا عباسیه میگفتند. سپس علاءالدوله این باغ بزرگ را از دولت خرید و به نام پسرش‌، محمودخان احتشام‌السلطنه‌، محمودیه نامید.


نیاوران
نام قدیم این منطقه گردوی بوده است و برخی معتقدند در زمان ناصرالدین شاه نام این ده به نیاوران تغییر کرده است به این ترتیب که نیاوران مرکب از "نیا" (حد، عظمت و قدرت‌) ؛"ور" (صاحب‌) و "ان‌" علامت نسبت است و در مجموع یعنی کاخ دارای عظمت‌.



ونک
نام ونک تشکیل شده است از دو حرف (ون‌) به نام درخت و حرف (ک)که به صورت صفت ظاهر می‌شود.


یوسف آباد
منطقه یوسف آباد را میرزا یوسف آشتیانی مستوفی‌الممالک در شمال غربی دارالخلافه ناصری احداث کرد و به نام خود، یوسف آباد نامید.



پل چوبی
قبل از این که شهر تهران به شکل امروزی خود درآید، دور شهر دروازه هایی بنا شده بود تا دفاع از شهر ممکن باشد. یکی از این دروازه‌ها، دروازه شمیران بود با خندق‌هایی پر از آب در اطرافش که برای عبور از آن‌، از پلی چوبی استفاده می‌شد. امروزه از این دروازه و آن خندق پر از آب اثری نیست‌، اما این محل همچنان به نام پل چوبی معروف است.


شمیران
نظریات مختلفی درباره این نام شمیران وجود دارد. یکی از مطرح ترین دلایل عنوان شده ترکیب دو کلمه سمی یا شمی به معنای سرد و « ران » به معنای جایگاه است و در واقع شمیران به معنای جای سرد است. به همین ترتیب نیز تهران به معنای جای گرم است.همچنین در نظریه دیگری به دلیل وجود قلعه نظامی در این منطقه به آن شمیران می گفتند و همچنین برخی نیز معتقدند که‌ یکی از نه ولایت ری را شمع ایران میگفتند که بعدها به شمیران تبدیل شده است.



گیشا
نام گیشا که در ابتدا کیشا بوده است برگرفته از نام دو بنیانگذار این منطقه (کینژاد و شاپوری) میباشد.


منیریه (در جنوب ولیعصر)
منیریه در زمان قاجار یکی از محله های اعیان نشین تهران بوده و گفته شده نام آن از نام زن کامران‌میرزا، یکی از صاحب‌منصبان قاجر، به نام منیر گرفته شده‌است]]> <![CDATA[محله ها و بافت های قدیمی استان تهران]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=426 Fri, 17 Feb 2012 19:01:15 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=426 محله ها و بافت های قدیمی استان تهران
[تصویر: 2621911210921220512913688942361517771196123.jpg]

تهران قدیم بنا به نوشته «جعفر شهریبان» دارای پنج محله بود، هر یک از این محلات دارای پاتوق هایی بود و هر پاتوق به چندین گذر و کوچه تقسیم می شد. برخی از مهمترین آنها عبارت اند از :


محله عودلاجان

این محله در محدوده ارگ ، بیوتات ( خانه های ) سلطنتی تا خیابان ناصرخسرو حوالی مسجد امام خمینی ، شمال خیابان 15 خرداد شرقی و بازار عودلاجان و پامنار و جنوب خیابان امیرکبیر و میدان امام خمینی را در بر می گرفت. این محله شامل چهار پاتوق بود :
پاتوق نایب سید حسن ، نایب محمد صادق ، نایب اسماعیل و پاتوق نایب حیدر.
یک تک منار آجری از آثار دوره قاجاری در این محله باقی است که در اصل بخشی از مسجدی بود که کل بنای آن ضمن احداث خیابان جدید پامنار تخریب شد. روکار منار با کاشی های فیروزه ای رنگ با طرح متوازی مارپیچ در حاشیه زینت یافته است.

محله سنگلج

این محله از شرق به خیابان خیام ، از شمال به میدان حسن آباد و خیابان شیخ هادی و از سمت های دیگر به امیریه و پل امیربهادر و بازارچه قوام الدوله تا خیابان خیام محدود می شد.
جمع کلیه ابنیه این محل در کتاب آمار دارالخلافه به این شرح آمده است:

4448 خانه ، 1824 دکان ، 155 باغ و باغچه ، 117 طویله ، 59 حمام ، 24 کاروانسرا ، 14 مسجد و مدرسه ، 10 یخچال ، 9 تکیه ، 4 کلیسا و 1 سربازخانه .

این محله 9 پاتوق داشت: پاتوق نایب شعبان ، پاتوق نایب حسین ، پاتوق نایب رمضان ، پاتوق نایب باقر ، پاتوق نایب محمدعلی ، پاتوق نایب رمضان ، پاتوق نایب صحبت ، پاتوق سید علی اکبر نایب و پاتوق نایب وهاب .

[تصویر: 15760138401912448744190233220198180137204.jpg]
محله بازار
محدوده آن حد فاصل سه راهی خیابان 15 خرداد شرقی و ناصرخسرو در امتداد خیابان 15 خرداد تا انتهای بازار بزرگ و بازار چهل تن در جنوب ، متمایل به طرف شرق تا خیابان ری بود.
محله ی چال میدان
این محله از اطراف به بازار چهل تن و امامزاده سید اسماعیل و میدان مال فروش ها و میدان امین السلطان ، گمرک و خانی آباد و دروازه غار و میدان محمدیه محدود می شد ودارای شش پاتوق بود: پاتوق حاجی غلامرضا و حاجی رحیم ، پاتوق نایب علی ، پاتوق نایب جعفر ، پاتوق نایب حسن ، پاتوق نایب عباس .
محله دولت
این محله حد فاصل خیابان های لاله زار ، فردوسی ، سعدی ، اکباتان ، ایران ، 17 شهریور ، بهارستان و دروازه شمیران را در بر می گرفت. کتاب آمار دارالخلافه تهران ده پاتوق برای این محله برشمرده است.

در بین محلات پنجگانه تهران قدمت چال میدان ( چال حصار ) قدیمی تر از بقیه است. بافت قدیم شهر تهران تا زمان حکومت پهلوی اول به شکل قدیم خود – البته با تغییراتی جزیی – باقی مانده بود. با تخریب حصار شهر تهران و دروازه های آن ، تغییرات عمده ای در تمام شهر به وجود آمد. به رغم تداوم دگرگونی ها در زمان پهلوی دوم ، هسته قدیمی شهر تهران همچنان مرکزیت خود را تا به امروز حفظ کرده است.
گذرها
گذرها معابری بودند که محلات مختلف شهر قدیم را به یکدیگر متصل می ساختند. از گذرهای معروف تهران که تا امروز نیز نام آنها در بین مردم رواج دارد می توان به این گذرها اشاره نمود: گذر امامزاده یحیی، گذر تقی خان، گذر حمام خانم ، گذر حمام میرزا ولی ، گذر حمام نواب ، گذر دانگی ، گذر دباغخانه ، گذر سرپولک ، گذر قلی ، گذر مروی ، گذر مستوفی ، گذر مهدی موش ، گذر میرزا محمود وزیر ، گذر نوروزخان و گذر لوطی صالح.
[تصویر: 541987180862362213263139167401791742074.jpg]
در دوره قاجار و اوایل پهلوی ، خیابان های تهران از 15 تا 20 خیابان اصلی و فرعی تجاوز نمی کرد. از خیابان های قدیمی که هنوز نام قدیم خود را حفظ کرده اند، می توان به خیابان ناصریه ( ناصرخسرو – اولین خیابان تهران ) ، خیابان چراغ گاز ( امیرکبیر ) ، خیابان گاز ماشین ( خیابان ری ) ، خیابان لاله زار، خیابان جلیل آباد ( خیام ) ، خیابان باغشاه ( امام خمینی ) ، خیابان حسن آباد ، خیابان امیریه ، خیابان منیریه ، خیابان شاه آباد ، خیابان استانبول ، خیابان علاء الدوله ( فردوسی ) ، خیابان عین الدوله، دروازه شمیران، خیابان صاحب جمع، صفی علیشاه ، خیابان باب همایون، خیابان ملک ( سه راه امیریه تا میدان قزوین )، خیابان ارامنه ( از میدان وحدت اسلامی تا پل امیربهادر)، خیابان فرهنگ و امیربهادر اشاره نمود.

جاده مخصوص
[تصویر: 354167155226111109161247135186154159155.jpg]
خیابانی که امروز ولی عصر «عج» خوانده می شود و تجریش و راه آهن را به هم متصل می سازد، در زمان رضاشاه جاده مخصوص یا اختصاصی خوانده می شد و تا سال ها اتومبیل های عادی اجازه رفت و آمد در آن را نداشتند. این راه تا چهارراه انقلاب ( پهلوی ) ، خیابان بود و پس از آن به جاده تبدیل می شد و در اطراف آن فقط باغ و بیابان ، ویلا و به صورت پراکنده مهمانخانه و کافه های حومه شهر مشاهده می شد.

میدان ها
در تهران عهد قاجار پنج میدان توپخانه ، بهارستان ، ارگ ، پاقاپق و مشق ساخته شد. بعد از آن 12 میدان دیگر در تهران بنا شد. طراحان میدان های جدید ابتدا مهندسان چک و فرانسه و سپس آلمانی و دانمارکی بودند. بعدها 150 میدان کوچک و بزرگ به مرور به این مجموعه اضافه شد. از 50 میدان احداث شده در سال های اخیر ، آفریقا ( آرژانتین ) و بسیج ، بزرگ ترین آنها هستند.

میدان حسن آباد
[تصویر: 63220532282444132137715116197229248193.jpg]
بنای این میدان توسط «میرزا یوسف آشتیانی » صدراعظم ناصرالدین شاه گذاشته شد. وی این میدان را به نام فرزندش میرزا حسن مستوفی الممالک ، میدان حسن آباد نامید. این میدان در زمان ساخت در شمال غربی تهران قرار داشت. در فاصله سال های 1302 تا 1312 شمسی چهار ساختمان مجزا در چهار طرف میدان با اقتباس از پالادیو ، معمار معروف عصر رنسانس ایتالیا بنا شد. در سال 1345 ضلع جنوب شرقی میدان تخریب و بانک ملی جایگزین آن شد. با تلاش بخش حفاظت آثار تاریخی اداره میراث فرهنگی استان تهران ، در سال 1379 بنای تخریب شده به شکل اولیه بازسازی شد.

میدان بوعلی سینا ( میدان «چه کنم» )
هفت خیابان ، از هر سو به این میدان راه می یابند ؛ روشندلان ، 20 متری دروازه شمیران ، خورشید ، کیوان ، سپاه ، گرگان و خیابان مازندران . وجه تسمیه این میدان به این دلیل بود که هر کس وارد آن می شد ، نمی دانست که با توجه به تعدد خیابان هایی که به میدان منتهی می شود ، کدام مسیر را انتخاب نماید.

سبزه میدان تهران
سبزه میدان به دلیل واقع شدن در حساس ترین نقطه مرکزی شهر و سابقه طولانی در تاریخ سیاسی ، مذهبی و اجتماعی ایران ، نقطه عطفی در تاریخ شهر تهران است. ابتدا سبزه میدان فضای محصوری بود که نقطه اتصال ارگ و محلات قدیمی تهران محسوب می شد. در دوره پهلوی تغییرات بسیار در سبزه میدان به وجود آمد ؛ ضلع شمالی میدان حذف و حصار آن برداشته شد و آن را از فضای محصور خارج کرد. سبزه میدان در زمان صفویه میدان «تخته پل» نامیده می شد و بعدها به سبزه میدان معروف شد و هنوز هم این نام را حفظ کرده است.

میدان مشق ؛ عمارت قزاقخانه
این عمارت هسته اولیه مجموعه ی میدان مشق است که در دوره فتحعلی شاه به عنوان پادگان نظامی در شمال شهر تهران دوره صفوی بنیان نهاده شد. عمارت نظامی میدان مشق که بعدها به عمارت قزاقخانه موسوم شد ، چندین دوره ساخت و ساز را شامل شده و عمده ترین تغییرات انجام شده در آن در دوره ناصرالدین شاه قاجار و رضاشاه صورت گرفته است. به تدریج در فضای باز مقابل این عمارت ساختمان های دولتی چون کاخ شهربانی ، کاخ وزارت خارجه ، موزه ایران باستان ، شرکت نفت ایران و انگلیس ، و عمارت پست بنا شد.

میدان راه آهن
[تصویر: 1033020266674691396684208146213411230.jpg]
این میدان در تقاطع خیابان های کارگر، ولیعصر «عج» و شوش واقع است. ضلع جنوبی میدان به تأسیسات و بناهای راه آهن اختصاص دارد . با شکل گیری خیابان های جدید الاحداث سی متری نظامی ، پهلوی و شوش در سال های 1311 تا 1316 ، میدان راه آهن ایجاد شد. این میدان به شکل مستطیل است.
ابنیه موجود در بدنه میدان دارای سبک و شیوه یکسان هستند و به تبعیت از معماری خاص دوران خود ساخته شده اند. بناهای این مجموعه تحت تأثیر نفوذ آلمان ها در زمان جنگ جهانی دوم در ایران ساخته شده و معمار آن طاهرزاده بهزاد به خوبی از عهده کار برآمده است.

میدان امام خمینی
[تصویر: 95305735192252901531326316024118518186104.jpg]
میدان توپخانه تهران قبل از توسعه آن ، در سال 1284 هـ .ق میدان ارگ فعلی بود. در این زمینه تصویری به وسیله یک نقاش فرانسوی از سال 1264 (1848 میلادی) به جای مانده است. در این تصویر در جبهه شمال ، برج و باروی ارگ تهران در جایی که ساختمان کنونی شرکت مخابرات ایران قرار دارد، ترسیم شده است. میدان توپخانه جدید در شمال ارگ ناصرالدین شاه ، به سال 1301 هـ .ق به دستور میرزا تقی خان امیرکبیر تجدید بنا شد.
وقتی حصار ارگ سلطنتی را تعمیر می کردند «محمد ابراهیم خان» وزیر نظام ، میدان توپخانه را رسماً به این نام خواند.
این میدان در دو طبقه بنا شد. طبقه زیرین برای قرار دادن نمونه توپ ها و طبقه دوم برای اقامت توپچیان اختصاص یافت. این میدان دارای چند دروازه بود از جمله در شمال شرقی – «خیابان لاله زار» – و در جنوب شرقی – «ناصریه» – و در شمال غربی خیابان علاء الدوله ، در جنوب غربی – «خیابان باب همایون» – که آن را دروازه الماسیه و باب همایون نامیدند.
در وسط میدان توپخانه حوضی پر از آب قرار داشت. انتهای شرقی این میدان عملاً به ساختمان و زمین های ملک شاهنشاهی ایران که ساختمان نسبتاً عظیمی بود، اختصاص داشت و دارای معماری ایرانی و اروپایی با قوس های هلالی شکل بود. در دوره ناصرالدین شاه در روز عید قربان شتر قربانی می کردند که این کار سال ها ادامه داشت. امروزه این میدان یکی از پر رفت و آمدترین میادین تهران با انشعاب خیابان های امام خمینی، فردوسی، لاله زار، امیرکبیر، ناصرخسرو و اکباتان بیش از میادین دیگر اهمیت خود را حفظ نموده است.

میدان محمدیه
این میدان در گذشته خارج از شهر قرار داشت و نام های مختلفی بر آن نهاده بودند. اولین نام آن «محمدیه» بود . کاشی های موجود در بالای دروازه ، رستم و دیو را نمایش می دهد.
نام دیگر این میدان «پاتاپوق» بود و وجه تسمیه آن به دلیل این است که در وسط میدان تپه ای از خاک قرار داشت و روی آن ستون گـِرد کوتاهی از آجر ساخته بودند که مجرمین را در پای آن سر می زدند. با تخریب تدریجی تپه ، تخت گاهی دیواردار ساخته شده و به جای ستون آجری شیر چوبی در آن قرار دادند و دار و طناب جای آن را گرفت. بعدها دار و طناب نیز به باغشاه انتقال یافت. میدان «اعدام» سومین نام این میدان است. در حال حاضر این میدان را محمدیه می خوانند.
]]> محله ها و بافت های قدیمی استان تهران
[تصویر: 2621911210921220512913688942361517771196123.jpg]

تهران قدیم بنا به نوشته «جعفر شهریبان» دارای پنج محله بود، هر یک از این محلات دارای پاتوق هایی بود و هر پاتوق به چندین گذر و کوچه تقسیم می شد. برخی از مهمترین آنها عبارت اند از :


محله عودلاجان

این محله در محدوده ارگ ، بیوتات ( خانه های ) سلطنتی تا خیابان ناصرخسرو حوالی مسجد امام خمینی ، شمال خیابان 15 خرداد شرقی و بازار عودلاجان و پامنار و جنوب خیابان امیرکبیر و میدان امام خمینی را در بر می گرفت. این محله شامل چهار پاتوق بود :
پاتوق نایب سید حسن ، نایب محمد صادق ، نایب اسماعیل و پاتوق نایب حیدر.
یک تک منار آجری از آثار دوره قاجاری در این محله باقی است که در اصل بخشی از مسجدی بود که کل بنای آن ضمن احداث خیابان جدید پامنار تخریب شد. روکار منار با کاشی های فیروزه ای رنگ با طرح متوازی مارپیچ در حاشیه زینت یافته است.

محله سنگلج

این محله از شرق به خیابان خیام ، از شمال به میدان حسن آباد و خیابان شیخ هادی و از سمت های دیگر به امیریه و پل امیربهادر و بازارچه قوام الدوله تا خیابان خیام محدود می شد.
جمع کلیه ابنیه این محل در کتاب آمار دارالخلافه به این شرح آمده است:

4448 خانه ، 1824 دکان ، 155 باغ و باغچه ، 117 طویله ، 59 حمام ، 24 کاروانسرا ، 14 مسجد و مدرسه ، 10 یخچال ، 9 تکیه ، 4 کلیسا و 1 سربازخانه .

این محله 9 پاتوق داشت: پاتوق نایب شعبان ، پاتوق نایب حسین ، پاتوق نایب رمضان ، پاتوق نایب باقر ، پاتوق نایب محمدعلی ، پاتوق نایب رمضان ، پاتوق نایب صحبت ، پاتوق سید علی اکبر نایب و پاتوق نایب وهاب .

[تصویر: 15760138401912448744190233220198180137204.jpg]
محله بازار
محدوده آن حد فاصل سه راهی خیابان 15 خرداد شرقی و ناصرخسرو در امتداد خیابان 15 خرداد تا انتهای بازار بزرگ و بازار چهل تن در جنوب ، متمایل به طرف شرق تا خیابان ری بود.
محله ی چال میدان
این محله از اطراف به بازار چهل تن و امامزاده سید اسماعیل و میدان مال فروش ها و میدان امین السلطان ، گمرک و خانی آباد و دروازه غار و میدان محمدیه محدود می شد ودارای شش پاتوق بود: پاتوق حاجی غلامرضا و حاجی رحیم ، پاتوق نایب علی ، پاتوق نایب جعفر ، پاتوق نایب حسن ، پاتوق نایب عباس .
محله دولت
این محله حد فاصل خیابان های لاله زار ، فردوسی ، سعدی ، اکباتان ، ایران ، 17 شهریور ، بهارستان و دروازه شمیران را در بر می گرفت. کتاب آمار دارالخلافه تهران ده پاتوق برای این محله برشمرده است.

در بین محلات پنجگانه تهران قدمت چال میدان ( چال حصار ) قدیمی تر از بقیه است. بافت قدیم شهر تهران تا زمان حکومت پهلوی اول به شکل قدیم خود – البته با تغییراتی جزیی – باقی مانده بود. با تخریب حصار شهر تهران و دروازه های آن ، تغییرات عمده ای در تمام شهر به وجود آمد. به رغم تداوم دگرگونی ها در زمان پهلوی دوم ، هسته قدیمی شهر تهران همچنان مرکزیت خود را تا به امروز حفظ کرده است.
گذرها
گذرها معابری بودند که محلات مختلف شهر قدیم را به یکدیگر متصل می ساختند. از گذرهای معروف تهران که تا امروز نیز نام آنها در بین مردم رواج دارد می توان به این گذرها اشاره نمود: گذر امامزاده یحیی، گذر تقی خان، گذر حمام خانم ، گذر حمام میرزا ولی ، گذر حمام نواب ، گذر دانگی ، گذر دباغخانه ، گذر سرپولک ، گذر قلی ، گذر مروی ، گذر مستوفی ، گذر مهدی موش ، گذر میرزا محمود وزیر ، گذر نوروزخان و گذر لوطی صالح.
[تصویر: 541987180862362213263139167401791742074.jpg]
در دوره قاجار و اوایل پهلوی ، خیابان های تهران از 15 تا 20 خیابان اصلی و فرعی تجاوز نمی کرد. از خیابان های قدیمی که هنوز نام قدیم خود را حفظ کرده اند، می توان به خیابان ناصریه ( ناصرخسرو – اولین خیابان تهران ) ، خیابان چراغ گاز ( امیرکبیر ) ، خیابان گاز ماشین ( خیابان ری ) ، خیابان لاله زار، خیابان جلیل آباد ( خیام ) ، خیابان باغشاه ( امام خمینی ) ، خیابان حسن آباد ، خیابان امیریه ، خیابان منیریه ، خیابان شاه آباد ، خیابان استانبول ، خیابان علاء الدوله ( فردوسی ) ، خیابان عین الدوله، دروازه شمیران، خیابان صاحب جمع، صفی علیشاه ، خیابان باب همایون، خیابان ملک ( سه راه امیریه تا میدان قزوین )، خیابان ارامنه ( از میدان وحدت اسلامی تا پل امیربهادر)، خیابان فرهنگ و امیربهادر اشاره نمود.

جاده مخصوص
[تصویر: 354167155226111109161247135186154159155.jpg]
خیابانی که امروز ولی عصر «عج» خوانده می شود و تجریش و راه آهن را به هم متصل می سازد، در زمان رضاشاه جاده مخصوص یا اختصاصی خوانده می شد و تا سال ها اتومبیل های عادی اجازه رفت و آمد در آن را نداشتند. این راه تا چهارراه انقلاب ( پهلوی ) ، خیابان بود و پس از آن به جاده تبدیل می شد و در اطراف آن فقط باغ و بیابان ، ویلا و به صورت پراکنده مهمانخانه و کافه های حومه شهر مشاهده می شد.

میدان ها
در تهران عهد قاجار پنج میدان توپخانه ، بهارستان ، ارگ ، پاقاپق و مشق ساخته شد. بعد از آن 12 میدان دیگر در تهران بنا شد. طراحان میدان های جدید ابتدا مهندسان چک و فرانسه و سپس آلمانی و دانمارکی بودند. بعدها 150 میدان کوچک و بزرگ به مرور به این مجموعه اضافه شد. از 50 میدان احداث شده در سال های اخیر ، آفریقا ( آرژانتین ) و بسیج ، بزرگ ترین آنها هستند.

میدان حسن آباد
[تصویر: 63220532282444132137715116197229248193.jpg]
بنای این میدان توسط «میرزا یوسف آشتیانی » صدراعظم ناصرالدین شاه گذاشته شد. وی این میدان را به نام فرزندش میرزا حسن مستوفی الممالک ، میدان حسن آباد نامید. این میدان در زمان ساخت در شمال غربی تهران قرار داشت. در فاصله سال های 1302 تا 1312 شمسی چهار ساختمان مجزا در چهار طرف میدان با اقتباس از پالادیو ، معمار معروف عصر رنسانس ایتالیا بنا شد. در سال 1345 ضلع جنوب شرقی میدان تخریب و بانک ملی جایگزین آن شد. با تلاش بخش حفاظت آثار تاریخی اداره میراث فرهنگی استان تهران ، در سال 1379 بنای تخریب شده به شکل اولیه بازسازی شد.

میدان بوعلی سینا ( میدان «چه کنم» )
هفت خیابان ، از هر سو به این میدان راه می یابند ؛ روشندلان ، 20 متری دروازه شمیران ، خورشید ، کیوان ، سپاه ، گرگان و خیابان مازندران . وجه تسمیه این میدان به این دلیل بود که هر کس وارد آن می شد ، نمی دانست که با توجه به تعدد خیابان هایی که به میدان منتهی می شود ، کدام مسیر را انتخاب نماید.

سبزه میدان تهران
سبزه میدان به دلیل واقع شدن در حساس ترین نقطه مرکزی شهر و سابقه طولانی در تاریخ سیاسی ، مذهبی و اجتماعی ایران ، نقطه عطفی در تاریخ شهر تهران است. ابتدا سبزه میدان فضای محصوری بود که نقطه اتصال ارگ و محلات قدیمی تهران محسوب می شد. در دوره پهلوی تغییرات بسیار در سبزه میدان به وجود آمد ؛ ضلع شمالی میدان حذف و حصار آن برداشته شد و آن را از فضای محصور خارج کرد. سبزه میدان در زمان صفویه میدان «تخته پل» نامیده می شد و بعدها به سبزه میدان معروف شد و هنوز هم این نام را حفظ کرده است.

میدان مشق ؛ عمارت قزاقخانه
این عمارت هسته اولیه مجموعه ی میدان مشق است که در دوره فتحعلی شاه به عنوان پادگان نظامی در شمال شهر تهران دوره صفوی بنیان نهاده شد. عمارت نظامی میدان مشق که بعدها به عمارت قزاقخانه موسوم شد ، چندین دوره ساخت و ساز را شامل شده و عمده ترین تغییرات انجام شده در آن در دوره ناصرالدین شاه قاجار و رضاشاه صورت گرفته است. به تدریج در فضای باز مقابل این عمارت ساختمان های دولتی چون کاخ شهربانی ، کاخ وزارت خارجه ، موزه ایران باستان ، شرکت نفت ایران و انگلیس ، و عمارت پست بنا شد.

میدان راه آهن
[تصویر: 1033020266674691396684208146213411230.jpg]
این میدان در تقاطع خیابان های کارگر، ولیعصر «عج» و شوش واقع است. ضلع جنوبی میدان به تأسیسات و بناهای راه آهن اختصاص دارد . با شکل گیری خیابان های جدید الاحداث سی متری نظامی ، پهلوی و شوش در سال های 1311 تا 1316 ، میدان راه آهن ایجاد شد. این میدان به شکل مستطیل است.
ابنیه موجود در بدنه میدان دارای سبک و شیوه یکسان هستند و به تبعیت از معماری خاص دوران خود ساخته شده اند. بناهای این مجموعه تحت تأثیر نفوذ آلمان ها در زمان جنگ جهانی دوم در ایران ساخته شده و معمار آن طاهرزاده بهزاد به خوبی از عهده کار برآمده است.

میدان امام خمینی
[تصویر: 95305735192252901531326316024118518186104.jpg]
میدان توپخانه تهران قبل از توسعه آن ، در سال 1284 هـ .ق میدان ارگ فعلی بود. در این زمینه تصویری به وسیله یک نقاش فرانسوی از سال 1264 (1848 میلادی) به جای مانده است. در این تصویر در جبهه شمال ، برج و باروی ارگ تهران در جایی که ساختمان کنونی شرکت مخابرات ایران قرار دارد، ترسیم شده است. میدان توپخانه جدید در شمال ارگ ناصرالدین شاه ، به سال 1301 هـ .ق به دستور میرزا تقی خان امیرکبیر تجدید بنا شد.
وقتی حصار ارگ سلطنتی را تعمیر می کردند «محمد ابراهیم خان» وزیر نظام ، میدان توپخانه را رسماً به این نام خواند.
این میدان در دو طبقه بنا شد. طبقه زیرین برای قرار دادن نمونه توپ ها و طبقه دوم برای اقامت توپچیان اختصاص یافت. این میدان دارای چند دروازه بود از جمله در شمال شرقی – «خیابان لاله زار» – و در جنوب شرقی – «ناصریه» – و در شمال غربی خیابان علاء الدوله ، در جنوب غربی – «خیابان باب همایون» – که آن را دروازه الماسیه و باب همایون نامیدند.
در وسط میدان توپخانه حوضی پر از آب قرار داشت. انتهای شرقی این میدان عملاً به ساختمان و زمین های ملک شاهنشاهی ایران که ساختمان نسبتاً عظیمی بود، اختصاص داشت و دارای معماری ایرانی و اروپایی با قوس های هلالی شکل بود. در دوره ناصرالدین شاه در روز عید قربان شتر قربانی می کردند که این کار سال ها ادامه داشت. امروزه این میدان یکی از پر رفت و آمدترین میادین تهران با انشعاب خیابان های امام خمینی، فردوسی، لاله زار، امیرکبیر، ناصرخسرو و اکباتان بیش از میادین دیگر اهمیت خود را حفظ نموده است.

میدان محمدیه
این میدان در گذشته خارج از شهر قرار داشت و نام های مختلفی بر آن نهاده بودند. اولین نام آن «محمدیه» بود . کاشی های موجود در بالای دروازه ، رستم و دیو را نمایش می دهد.
نام دیگر این میدان «پاتاپوق» بود و وجه تسمیه آن به دلیل این است که در وسط میدان تپه ای از خاک قرار داشت و روی آن ستون گـِرد کوتاهی از آجر ساخته بودند که مجرمین را در پای آن سر می زدند. با تخریب تدریجی تپه ، تخت گاهی دیواردار ساخته شده و به جای ستون آجری شیر چوبی در آن قرار دادند و دار و طناب جای آن را گرفت. بعدها دار و طناب نیز به باغشاه انتقال یافت. میدان «اعدام» سومین نام این میدان است. در حال حاضر این میدان را محمدیه می خوانند.
]]> <![CDATA[به کجا چنین شتابان ؟]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=388 Wed, 15 Feb 2012 09:58:28 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=388 به کجا چنین شتابان ؟
=================
[تصویر: -friwKluKwe.jpg]
====================
یک تاجر آمریکایى نزدیک یک روستاى مکزیکى ایستاده بود که یک قایق کوچک ماهیگیرى از بغلش رد شد که توش چند تا ماهى بود!
از مکزیکى پرسید: چقدر طول کشید که این چند تارو بگیرى؟
مکزیکى: مدت خیلى کمى !
آمریکایى: پس چرا بیشتر صبر نکردى تا بیشتر ماهى گیرت بیاد؟
مکزیکى: چون همین تعداد هم براى سیر کردن خانواده‌ام کافیه !
آمریکایى: اما بقیه وقتت رو چیکار میکنى؟

مکزیکى: تا دیروقت میخوابم! یک کم ماهیگیرى میکنم!با بچه‌هام بازى میکنم! با زنم خوش میگذرونم! بعد میرم تو دهکده مىچرخم! با دوستام شروع میکنیم به گیتار زدن و خوشگذرونى! خلاصه مشغولم با این نوع زندگى !

آمریکایى: من توی هاروارد درس خوندم و میتونم کمکت کنم! تو باید بیشتر ماهیگیرى بکنى! اونوقت میتونى با پولش یک قایق بزرگتر بخرى! و با درآمد اون چند تا قایق دیگه هم بعدا اضافه میکنى! اونوقت یک عالمه قایق براى ماهیگیرى دارى !
مکزیکى: خب! بعدش چى؟
آمریکایى: بجاى اینکه ماهى‌هارو به واسطه بفروشى اونارو مستقیما به مشترىها میدى و براى خودت کار و بار درست میکنى… بعدش کارخونه راه میندازى و به تولیداتش نظارت میکنى… این دهکده کوچیک رو هم ترک میکنى و میرى مکزیکو سیتى! بعدش لوس آنجلس! و از اونجا هم نیویورک. اونجاس که دست به کارهاى مهمتر هم میزنى .
مکزیکى: اما آقا! اینکار چقدر طول میکشه؟
آمریکایى: پانزده تا بیست سال !

مکزیکى: اما بعدش چى آقا؟
آمریکایى: بهترین قسمت همینه! موقع مناسب که گیر اومد، میرى و سهام شرکتت رو به قیمت خیلى بالا میفروشى! اینکار میلیونها دلار برات عایدى داره !

مکزیکى: میلیونها دلار؟؟؟ خب بعدش چى؟
آمریکایى: اونوقت بازنشسته میشى! میرى به یک دهکده ساحلى کوچیک! جایى که میتونى تا دیروقت بخوابى! یک کم ماهیگیرى کنى! با بچه هات بازى کنى ! با زنت خوش باشى! برى دهکده و تا دیروقت با دوستات گیتار بزنى و خوش بگذرونى!!!]]> به کجا چنین شتابان ؟
=================
[تصویر: -friwKluKwe.jpg]
====================
یک تاجر آمریکایى نزدیک یک روستاى مکزیکى ایستاده بود که یک قایق کوچک ماهیگیرى از بغلش رد شد که توش چند تا ماهى بود!
از مکزیکى پرسید: چقدر طول کشید که این چند تارو بگیرى؟
مکزیکى: مدت خیلى کمى !
آمریکایى: پس چرا بیشتر صبر نکردى تا بیشتر ماهى گیرت بیاد؟
مکزیکى: چون همین تعداد هم براى سیر کردن خانواده‌ام کافیه !
آمریکایى: اما بقیه وقتت رو چیکار میکنى؟

مکزیکى: تا دیروقت میخوابم! یک کم ماهیگیرى میکنم!با بچه‌هام بازى میکنم! با زنم خوش میگذرونم! بعد میرم تو دهکده مىچرخم! با دوستام شروع میکنیم به گیتار زدن و خوشگذرونى! خلاصه مشغولم با این نوع زندگى !

آمریکایى: من توی هاروارد درس خوندم و میتونم کمکت کنم! تو باید بیشتر ماهیگیرى بکنى! اونوقت میتونى با پولش یک قایق بزرگتر بخرى! و با درآمد اون چند تا قایق دیگه هم بعدا اضافه میکنى! اونوقت یک عالمه قایق براى ماهیگیرى دارى !
مکزیکى: خب! بعدش چى؟
آمریکایى: بجاى اینکه ماهى‌هارو به واسطه بفروشى اونارو مستقیما به مشترىها میدى و براى خودت کار و بار درست میکنى… بعدش کارخونه راه میندازى و به تولیداتش نظارت میکنى… این دهکده کوچیک رو هم ترک میکنى و میرى مکزیکو سیتى! بعدش لوس آنجلس! و از اونجا هم نیویورک. اونجاس که دست به کارهاى مهمتر هم میزنى .
مکزیکى: اما آقا! اینکار چقدر طول میکشه؟
آمریکایى: پانزده تا بیست سال !

مکزیکى: اما بعدش چى آقا؟
آمریکایى: بهترین قسمت همینه! موقع مناسب که گیر اومد، میرى و سهام شرکتت رو به قیمت خیلى بالا میفروشى! اینکار میلیونها دلار برات عایدى داره !

مکزیکى: میلیونها دلار؟؟؟ خب بعدش چى؟
آمریکایى: اونوقت بازنشسته میشى! میرى به یک دهکده ساحلى کوچیک! جایى که میتونى تا دیروقت بخوابى! یک کم ماهیگیرى کنى! با بچه هات بازى کنى ! با زنت خوش باشى! برى دهکده و تا دیروقت با دوستات گیتار بزنى و خوش بگذرونى!!!]]> <![CDATA[مقایسه پراید و بنز]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=378 Wed, 15 Feb 2012 08:27:17 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=378 مقایسه پراید و بنز هیچی پراید نمی شه البته سمند رو هم دست کم نگیریم . متخصصین امربه علت بی عیب و کامل بودن این دو خودرو فقط اقدام به تغییر فرم چراغ جلو و عقب انها می کنند . تا حالا که همیشه ما اینا رو پیش خرید کردیم اونم برای یه سال دیگه . حالا به چندتا عکس برای مقایسه بنز و پراید توجه کنید تا بفهمیم هیچی پراید نمی شه چرا قیمت پراید به مرسدس بنز نزدیک می شود ؟ ایمنی بی نظیر پراید

[تصویر: ngqyrm37ry4dp0eg1e49.jpg]
=================
به نظر شما پراید چرا در هنگام تصادف متلاشی میشه ؟
[تصویر: oos3pn7s9e7ql6hrp041.jpg]
[تصویر: ertuv7iyx44lgigm2cmf.jpg]
[تصویر: qycuvwcv2lj93h8op7pz.jpg]
[تصویر: pd231734cx1ey23se9g.jpg]
[تصویر: qit9hf06lhgq7gz19s0d.jpg]
]]> مقایسه پراید و بنز هیچی پراید نمی شه البته سمند رو هم دست کم نگیریم . متخصصین امربه علت بی عیب و کامل بودن این دو خودرو فقط اقدام به تغییر فرم چراغ جلو و عقب انها می کنند . تا حالا که همیشه ما اینا رو پیش خرید کردیم اونم برای یه سال دیگه . حالا به چندتا عکس برای مقایسه بنز و پراید توجه کنید تا بفهمیم هیچی پراید نمی شه چرا قیمت پراید به مرسدس بنز نزدیک می شود ؟ ایمنی بی نظیر پراید

[تصویر: ngqyrm37ry4dp0eg1e49.jpg]
=================
به نظر شما پراید چرا در هنگام تصادف متلاشی میشه ؟
[تصویر: oos3pn7s9e7ql6hrp041.jpg]
[تصویر: ertuv7iyx44lgigm2cmf.jpg]
[تصویر: qycuvwcv2lj93h8op7pz.jpg]
[تصویر: pd231734cx1ey23se9g.jpg]
[تصویر: qit9hf06lhgq7gz19s0d.jpg]
]]> <![CDATA[دانلود سال نمای سال ۱۳۹۱ ایرانی ]]> http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=77 Tue, 08 Nov 2011 09:13:47 +0000 http://www.midorinco.ir/showthread.php?tid=77 سال نمای سال ۱۳۹۱ ایرانی از مبدأ هجری خورشیدی و ۳۷۳۷ از مبدأ اندازه‌گیری گاهشماری ایرانی
نسخه‌های پی‌دی‌اف سال نمای سال آینده ایرانی همراه با راهنمای زمان جشن‌ها و گردهمایی‌های ملی ایران باستان در دو گونه هفتگی و ماهانه منتشر شده است. این سال نما را می‌توانید از اینجا دریافت کنید: [تصویر: trans.gif]

=======================
[تصویر: borj.gif]

سال نمای سال 1391 هر هفته در یک صفحه 370 کیلو بایت
دانلود کنید
سال نمای سال 1391 هر ماه در یک صفحه 450 کیلو بایت
دانلود کنید

==================
یادآور می‌شود که تقویم قمری و مناسبت‌های مبتنی بر آن در تقویم دولتی امسال (همچون چند سال گذشته) با ترکیبی ناشناخته از ماه‌های قمری متوسط و هلالی (با تأکید بر رؤیت هلال ماه رمضان و شوال در افق تهران) تنظیم شده‌اند. این شیوه با قواعد و معیارهای شناخته‌شدهٔ تقویم‌نگاری قمری که در این سالنما نیز بکار گرفته شده است، مطابقت ندارد. با این حال تعطیلات رسمی در این سالنما به ناچار مطابق با تقویم دولتی است و به چند اختلاف موجود (تا اندازه‌ای که به روزهای تعطیل مربوط می‌شوند)، در جای خود اشاره شده است.

در بارهٔ لزوم خودداری از تغییر در محاسبات و معیارهای تقویم‌نگاری بخاطر مصالح روزمره و گذرا (همچو مسئلهٔ بدون راه حلِ رؤیت هلال)، گفتار جداگانه‌ای نوشته خواهد شد.
تکثیر این سال نما در محیط وب، بدون هیچگونه تغییر در متن آن برای همگان آزاد است.




رضا مرادی غیاث آبادی

چهارشنبه ۵ مرداد ۱۳۹۰
]]> سال نمای سال ۱۳۹۱ ایرانی از مبدأ هجری خورشیدی و ۳۷۳۷ از مبدأ اندازه‌گیری گاهشماری ایرانی
نسخه‌های پی‌دی‌اف سال نمای سال آینده ایرانی همراه با راهنمای زمان جشن‌ها و گردهمایی‌های ملی ایران باستان در دو گونه هفتگی و ماهانه منتشر شده است. این سال نما را می‌توانید از اینجا دریافت کنید: [تصویر: trans.gif]

=======================
[تصویر: borj.gif]

سال نمای سال 1391 هر هفته در یک صفحه 370 کیلو بایت
دانلود کنید
سال نمای سال 1391 هر ماه در یک صفحه 450 کیلو بایت
دانلود کنید

==================
یادآور می‌شود که تقویم قمری و مناسبت‌های مبتنی بر آن در تقویم دولتی امسال (همچون چند سال گذشته) با ترکیبی ناشناخته از ماه‌های قمری متوسط و هلالی (با تأکید بر رؤیت هلال ماه رمضان و شوال در افق تهران) تنظیم شده‌اند. این شیوه با قواعد و معیارهای شناخته‌شدهٔ تقویم‌نگاری قمری که در این سالنما نیز بکار گرفته شده است، مطابقت ندارد. با این حال تعطیلات رسمی در این سالنما به ناچار مطابق با تقویم دولتی است و به چند اختلاف موجود (تا اندازه‌ای که به روزهای تعطیل مربوط می‌شوند)، در جای خود اشاره شده است.

در بارهٔ لزوم خودداری از تغییر در محاسبات و معیارهای تقویم‌نگاری بخاطر مصالح روزمره و گذرا (همچو مسئلهٔ بدون راه حلِ رؤیت هلال)، گفتار جداگانه‌ای نوشته خواهد شد.
تکثیر این سال نما در محیط وب، بدون هیچگونه تغییر در متن آن برای همگان آزاد است.




رضا مرادی غیاث آبادی

چهارشنبه ۵ مرداد ۱۳۹۰
]]>